“เข้ามาเดี๋ยวนี้!” ซูเนี่ยนเซิงกัดปลายลิ้นจนเลือดซึม ก่อนตวาดเสียงเย็น
ฟึ่บ—!
กรงเหล็กขนาดมหึมา ซูอวิ๋นเยี่ยที่อ่อนแรง รวมถึงพื้นเหล็กหนาหนักซึ่งเชื่อมระเบิดตั้งเวลาเอาไว้ พลันหายวับไปจากอากาศ!
บนพื้นห้องใต้ท้องเรือเหลือเพียงหลุมขนาดใหญ่
กระแสน้ำวนเชี่ยวกรากทะลักย้อนผ่านหลุมนั้นเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“ไป!” ซูเนี่ยนเซิงหันกลับมาตะโกน
ลู่ฉือหยวนหันกลับไป เห็นเพียงน้ำทะเลทะลักเข้ามา แต่กรงเหล็กขนาดใหญ่กับซูอวิ๋นเยี่ยกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทว่าเขาไม่ได้ถามอะไรให้มากความ
คว้าข้อมือซูเนี่ยนเซิงแล้ววิ่งพรวดขึ้นบันไดไป
ทันทีที่ทั้งคู่พุ่งออกจากห้องใต้ท้องเรือและเหยียบลงบนดาดฟ้าชั้นสอง
“ตูม—!”
เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังมาจากใบจักรท้ายเรือ!
คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวเหวี่ยงเรือทั้งลำลอยขึ้นไปในอากาศ ดาดฟ้าเอียงกระเท่เร่อย่างรุนแรง ทั้งสองเสียการทรงตัว กลิ้งกอดกันไปทันที
นี่ไม่ใช่ระเบิดตั้งเวลาลูกเมื่อครู่ แต่มีคนจุดระเบิดทุ่นระเบิดใต้น้ำอีกลูกจากด้านนอก
คิดจะพังพินาศไปพร้อมกัน ทั้งยังวางกับดักสังหารต่อเนื่อง!
เรือไห่หลงลำนี้กำลังจะจมลงอย่างสมบูรณ์!
เกาะฉงเต่า หน่วยผลิตหงซิง
ลานตากข้าวยามดึกสว่างไสวราวกลางวันด้วยตะเกียงเจ้าพายุสี่ดวงที่ห้อยกลับหัว
อากาศยังคงร้อนอบอ้าว ไม่มีลมแม้แต่น้อย
ยุงแมลงบินวนชนแสงจ้ากันอย่างบ้าคลั่ง
ชาวบ้านหลายร้อยคนในหน่วยผลิตหงซิงไม่มีใครกลับบ้านไปนอนเลยสักคน
ทุกคนมารวมตัวกันเองอยู่รอบนอกลานตากข้าว เงียบจนแทบไม่กล้าหายใจ
กลางลาน
โม่จิ่งซานถอดเสื้อ มือกำประแจขนาดใหญ่ที่เปื้อนน้ำมันดำเหนียวเหนอะ
หลินเผยมุดตัวครึ่งหนึ่งเข้าไปใต้แท่นเครื่องยนต์
เฉินเค่อหมิงนั่งยองอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังต่อท่อเหล็กไร้ตะเข็บขนาดใหญ่ที่กองป้องกันภัยทางอากาศส่งมาให้
ทุกคนลงมือคล่องแคล่ว ไม่มีใครพูดจาเกินจำเป็น