จุดพักเยาวชนมีการศึกษา สายลมหนาวพัดลอดรอยแยกของบ้านดินเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ซูเป่าจูนอนขดอยู่บนแผ่นกระดานเตียงผุพัง คลุมกองฟางไว้ทั้งตัว แต่ก็ยังหนาวจนริมฝีปากเขียวคล้ำ ฟันกระทบกันกึก ๆ
ห้องข้าง ๆ เสียงครางของจ้าวไห่ชิงแผ่วลงเรื่อย ๆ
แผลที่ขาซ้ายบวมเป่งราวกับหมั่นโถวขึ้นฟู ส่งกลิ่นเหม็นเน่าของหนองเลือดออกมาเป็นระยะ
ปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป จ้าวไห่ชิงต้องพิการแน่
ถ้าเขาตาย แล้วเธอจะใช้ชีวิตอยู่ในชนบทที่กินคนแห่งนี้ตามลำพังได้อย่างไร?
ใครจะมาเป็นแรงงานให้เธอฟรี ๆ อีกล่ะ?
ซูเป่าจูกัดฟันแน่น ล้วงธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใบละ 10 หยวนสองใบออกมาจากเสื้อตัวในที่แนบลำตัว
ด้านนอกประตู เหลียงกั๋วต้ง หัวหน้าเยาวชนมีการศึกษา กำลังหาบถังน้ำเดินผ่านมาพอดี
“หัวหน้าเหลียง”
ซูเป่าจูผลักประตูไม้ที่ลมลอดผ่านเข้าไปได้ออก แล้วรีบเดินตามไป
ใบหน้าเปี่ยมความอาฆาตแค้นของเธอเปลี่ยนเป็นสีหน้าบอบบางน่าสงสารในพริบตา
เธอยัดธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใบหนึ่งใส่กระเป๋าเหลียงกั๋วต้ง ก่อนพูดเสียงเบา “พี่เหลียง พี่ไห่ชิงไข้ขึ้นสูงมาก เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อ เงินนี่พี่เก็บไว้ ช่วยหาคนมาซ่อมหลังคามุงจากให้หน่อย แล้วก็ช่วยไปสหกรณ์ซื้อยาแก้อักเสบให้เราทีค่ะ”
เหลียงกั๋วต้งกำเงินไว้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เงิน 10 หยวนมีค่าเท่ากับแต้มแรงงานของคนแข็งแรงคนหนึ่งตลอดทั้งเดือน
เขาชะโงกมองจ้าวไห่ชิงที่หายใจเข้าออกอย่างรวยรินในห้อง ก่อนถอนหายใจ “เรื่องซ่อมบ้านยกให้ฉันจัดการ แต่เรื่องหาหมอซื้อยา ไม่ต้องไปสหกรณ์หรอก”
ซูเป่าจูชะงัก น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาได้อย่างพอเหมาะ “ไม่ไปสหกรณ์แล้วจะไปที่ไหนคะ? พี่ไห่ชิงป่วยหนักขนาดนั้น...”