หมัดของจ้าวไห่ชิงพุ่งแหวกอากาศ ตรงเข้าใส่ใบหน้าจางหงเหมย
จางหงเหมยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอเบี่ยงตัวหลบ ก่อนคว้าไม้กวาดไม้ไผ่ด้ามใหญ่ที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมาฟาดใส่เขาเต็มแรง
ก้อนหัวไม้กวาดที่เปื้อนขี้ไก่กับโคลนแห้งครึ่งหนึ่งฟาดเข้าเต็มหน้าจ้าวไห่ชิงอย่างจัง
“อ๊าก—!” จ้าวไห่ชิงร้องโหยหวน เลือดกำเดาพุ่งออกมาทันที เขากุมหน้าแล้วถอยกรูดไม่หยุด
หลี่เจี้ยนกั๋ว หนุ่มเยาวชนมีการศึกษาร่างกำยำผิวคล้ำที่ยืนอยู่ด้านหลังจางหงเหมย แค่นเสียงเย็นชาแล้วก้าวยาว ๆ เข้าไป รองเท้าผ้าพื้นยางของเขาเตะเข้าที่หัวเข่าซ้ายซึ่งบาดเจ็บจนเป็นหนองของจ้าวไห่ชิงได้อย่างแม่นยำ
เสียงทึบดัง “ปัง”
จ้าวไห่ชิงทรุดเข่าลงในแอ่งโคลนทั้งตัว ใบหน้าบิดเบี้ยวกระตุกเพราะความเจ็บปวด สูดปากซี้ดไม่หยุด
จางหงเหมยปักไม้กวาดลงกับพื้น แล้วชี้หน้าเขาจากที่สูงกว่า “กล้าตีผู้หญิงเหรอ? สภาพอย่างแก แค่ยืนยังไม่ไหว ยังคิดจะมาอวดเบ่งต่อหน้าฉันอีกหรือไง?”
ซูเป่าจูตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว พอเห็นจ้าวไห่ชิงเสียเปรียบ ในใจก็ด่าไอ้ไม่ได้เรื่องอย่างเขา แต่สีหน้ากลับรีบแสร้งบีบน้ำตาแล้วพุ่งเข้าไปหา
“พี่ไห่ชิง! เป็นยังไงบ้าง?”
ซูเป่าจูร้องเสียงแหลม ดวงตาแดงก่ำจ้องจางหงเหมย “พวกเราต่างก็เป็นสหายที่ตอบรับคำเรียกร้อง มาช่วยพัฒนาชนบทเหมือนกัน พวกคุณทำเกินไปแล้วนะ! ขาเขาก็บาดเจ็บอยู่แล้ว...”
“หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว!”
จางหงเหมยเท้าเอว ไม่คิดจะไว้หน้าเธอเลย “ทุกคนก็เห็นกันอยู่ เขาเริ่มลงมือก่อนเอง จะให้ฉันยืนเฉย ๆ รอให้เขาตีหรือไง? อะไรนะ แค่บาดเจ็บก็มีเหตุผลจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? บาดเจ็บแล้วก็ทุบตีคนอื่นได้ตามใจหรือไง? วันนี้ต่อให้ไปฟ้องที่สหกรณ์ ฉันก็ไม่กลัว! ไอ้ไม่ได้เรื่องที่ทำเป็นวางท่า!”