เขตทหารฉงเต่า กองพล A ห้องทำงานผู้การ
“ปัง!”
มือใหญ่หยาบกร้านฟาดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรง จนน้ำในกระบอกชาเคลือบกระเด็นหกเต็มพื้น
ซ่งกวงจิ่ง ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยอุตสาหกรรมทางทหารฉงเต่า กำกระดาษร่างสีเหลืองเก่าที่ขอบเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องสีดำปนเหลืองไว้แน่น มือทั้งสองสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่
ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอน ลูกตาแทบจะชิดติดกับกระดาษ
“ผู้การฉิน! ของนี่... คุณได้มันมาจากไหน?”
ซ่งกวงจิ่งเงยหน้าพรวด เสียงตื่นเต้นจนแหบแตก
“ข้อมูลการคำนวณท่อนำทางแบบเกลียวไม่สมมาตรบนนี้ แก้ปัญหาความคลาดเคลื่อนจากการเสียรูปเมื่อรับแรงดันน้ำลึกได้อย่างสมบูรณ์! นี่คือปัญหาคอขวดที่สถาบันวิจัยของเราติดอยู่มาตลอดห้าปีเต็ม! ใครเป็นคนเขียน? อยู่ที่ไหน? ฉันไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน ต้องเชิญคนคนนี้กลับมาที่สถาบันวิจัยให้ได้!”
เฉินเซิ่ง ผู้บังคับหมวดป้องกันภัยทางอากาศที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ยืดหลังตรงแน่ว สายตามองตรงไปข้างหน้า
ฉินโส่วเฉิง ผู้การ นั่งอยู่บนเก้าอี้หนัง ในมือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด สีหน้าเคร่งขรึมจนแทบมีหยดน้ำไหลออกมา
“เฉินเซิ่ง เล่าสถานการณ์ของหน่วยผลิตหงซิงให้วิศวกรซ่งฟังอีกครั้ง อย่าตกหล่นแม้แต่คำเดียว”
“ครับ!”
เฉินเซิ่งหันไปหาซ่งกวงจิ่ง แล้วกล่าวเสียงดังฟังชัด “รายงานวิศวกรซ่ง! แบบแปลนแผ่นนี้เป็นผลงานของผู้ถูกส่งลงชนบทหลายคนในคอกวัวของหน่วยผลิตหงซิง พวกเขาออกแบบขึ้นเพื่อแก้ปัญหาภัยแล้งในหมู่บ้าน ตอนนี้พวกเขานำเครื่องยนต์ดีเซลจากรถแทรกเตอร์ที่ปลดระวางแล้วสองคันของสหกรณ์ มาประกอบกับท่อเหล็กไร้ตะเข็บที่เขตทหารส่งไปให้ แล้วลงมือทำเครื่องสูบน้ำสำเร็จภายในคืนเดียวครับ”
ซ่งกวงจิ่งชะงัก ก่อนจะสูดลมหายใจเฮือก “เครื่องสูบน้ำ? พวกเขาใช้สิ่งนี้ทำเครื่องสูบน้ำขึ้นมาหรือ?”
นี่มันช่างสิ้นเปลืองของดีเสียจริง!