“อ้อ”
“ก็แค่ตั๊กแตนปลายฤดูใบไม้ร่วงไม่กี่ตัวเท่านั้น ขนาดอยู่เมืองหลวงยังทำอะไรฉันไม่ได้ พอมาถึงหน่วยผลิตหงซิง พวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับกับข้าวจานหนึ่งหรอก” ซูเนี่ยนเซิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ลู่ฉือหยวน”
ซูเนี่ยนเซิงเงยหน้าขึ้น สบตาดำลึกล้ำนั้นตรง ๆ “อุตส่าห์มาถึงนี่ แค่จะมาบอกตารางเดินทางของไอ้สองคนที่ฝีมือกระจอกนั่นหรือไง?”
“ฉันมาเตือนว่าอย่าประมาท”
ลู่ฉือหยวนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่บังลมทะเลและทอดเงาคลุมเธอไว้ “จ้าวไห่ชิงเคยเป็นผู้บังคับหมวด มือเขาเปื้อนเลือดมาแล้ว ส่วนซูเป่าจูทำให้พ่อลูกตระกูลจ้าวยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อนางได้ แสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา ยิ่งมีจ้าวเจี้ยนเย่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดด้วย บางทีอาจมีคนอื่นอีก...”
“ขอบคุณที่เตือน”
น้ำเสียงของซูเนี่ยนเซิงสดใส แถมยังเจือความเบิกบานอยู่หลายส่วน “แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดก็คือปัญหานี่แหละ”
“ทหารมาใช้ขุนพลต้าน น้ำมาใช้ดินกั้น ก็แค่ตัวตลกที่ทำตัวโอหังมาเท่าไรก็จัดการเท่านั้น ส่วนหนูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ถ้ามันกล้าโผล่หัวมา ฉันก็จะส่งมันไปพบยมบาลเอง”
ลู่ฉือหยวนมองแววสังหารในดวงตาของเธอที่ไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงพาตัวไปห้องสอบสวนตั้งนานแล้ว แต่ซูเนี่ยนเซิง...
เขาขมวดคิ้ว ถอยหลังไปครึ่งก้าว “ทางหน่วยผลิตหงซิง เธอระวังตัวด้วย ส่วนจ้าวเจี้ยนเย่ ฉันจะส่งคนไปสืบ ถ้ามีข่าว ฉันจะให้คนมาแจ้งเธอ ถ้าเจอเข้าจริง ๆ ก็อย่าฆ่าเขา อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยง ไม่คุ้มกัน”
ซูเนี่ยนเซิงเบ้ปาก
ก็จริง ยุคนี้มีกฎหมาย ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็น อย่างมากก็อัดให้เจ็บหนักแล้วโยนให้ผู้ชายตรงหน้าจัดการต่อ แรงงานฟรีแบบนี้ ไม่ใช้ก็เสียของไม่ใช่หรือไง?