ดึกสงัด ผู้คนหลับใหล
ซูเนี่ยนเซิงนอนอยู่บนเตียงไม้ หลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกดำดิ่งเข้าไปในมิติ
ภายในมิติมีพลังวิญญาณอบอวล น้ำพุวิญญาณยังคงใสกระจ่างจนมองเห็นก้นบ่อ
แต่พอจิตสำนึกกวาดผ่านแปลงสมุนไพรข้างน้ำพุวิญญาณ ใบหน้าของเธอก็มืดครึ้มลงทันที
แปลงสมุนไพรที่เดิมทีเติบโตงอกงาม บัดนี้กลับเหมือนถูกหมาแทะจนพรุน ตรงนี้แหว่งไปมุมหนึ่ง ตรงนั้นหายไปเป็นหย่อม ๆ สมุนไพรหลายต้นถูกขุดพลิกขึ้นมา
เห็นลูกหมูป่าสามตัว ขนาดพอ ๆ กับสุนัขบ้าน กำลังโก่งก้นใช้จมูกดุนดินอย่างขะมักเขม้น
ตัวหนึ่งคาบโสมครึ่งท่อนอยู่ในปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะกลืนลงไปทั้งดินทั้งรากในเวลาไม่นาน
ซูเนี่ยนเซิงสูดลมหายใจลึก
สิ่งที่หมูสามตัวนี้กินเข้าไปล้วนเป็นสมุนไพรหายากที่พบเห็นได้ยากยิ่ง
ส่วนสมุนไพรที่ถูกขุดขึ้นมาเหล่านั้น ต่อให้หยิบออกไปข้างนอกเพียงต้นเดียว ก็แลกของกลับมาได้ไม่น้อย
ช่างทำลายของมีค่าโดยแท้
ไฟโทสะของซูเนี่ยนเซิงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ วินาทีนั้นเธออยากกินหมูหันจริง ๆ!!!
เพียงขยับความคิด เถาวัลย์ในมิติก็ห้อยหมูป่าทั้งสามตัวขึ้นกลางอากาศ
ซูเนี่ยนเซิงยังไม่หายโมโห จึงเดินเข้าไปแจกมะเหงกให้ตัวละที!