“เธอ... เธอเป็นใคร? กล้าบุกเข้าบ้านคนอื่นแบบนี้ ไม่กลัวฉันเรียกตำรวจหรือไง?!”
หลิวจื้อเฉียงมองหญิงสาวตรงหน้าที่สวยเกินบรรยาย แต่ดุดันราวกับยมบาล แล้วตะคอกเสียงดัง ทว่าท่าทางกลับดูขลาดเขลา
มือของเขากำด้ามไม้คลึงแป้งแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองร่างบอบบางของซูเนี่ยนเซิง คล้ายกำลังประเมินว่าตัวเองจะฟาดเธอให้ล้มได้หรือไม่
ซูเนี่ยนเซิงไม่สนใจเขาเลยสักนิด
สายตาของเธอจับจ้องไปยังซูหมิงจูที่นอนอยู่บนพื้น
ตอนนี้สภาพของซูหมิงจูน่าเวทนาไม่น้อย เสื้อเชิ้ตถูกฉีกจนขาดวิ่น ไหล่ที่เผยออกมามีรอยเขียวช้ำเต็มไปหมด มุมปากมีคราบเลือด ส่วนตัวสั่นเทาจนแทบจะม้วนเป็นก้อน ในอ้อมแขนยังกอดห่อผ้าใบนั้นไว้แน่น
แม้จะถูกทำร้ายจนอยู่ในสภาพนี้ เธอก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
ซูเนี่ยนเซิงมองสภาพของเธอแล้วขมวดคิ้วแน่น
เมื่อนึกถึงความสำคัญที่พ่อมีให้ซูหมิงจู เธอก็เอ่ยเสียงเย็นชา
“ปล่อยมือ”
เธอพูดกับหญิงชราหลิวที่ยังดึงผมของซูหมิงจูอยู่
หญิงชราหลิวสะดุ้งกับน้ำเสียงเย็นเยียบ มือคลายแรงลงโดยไม่รู้ตัว พอได้สติก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นทันที พลางตบต้นขาทั้งสองข้าง เสียงร้องไห้โฮดังขึ้นอย่างฉับพลัน
“ฆ่าคนแล้ว! ปล้นกันแล้ว! ยังมีกฎหมายอยู่ไหม...”
“หนวกหู”
ซูเนี่ยนเซิงขมวดคิ้ว ก่อนจะยกเท้าเตะ
ก้อนหินพุ่งออกไปราวกับกระสุน ตรงเข้าใส่จุดใบ้ของหญิงชราหลิวอย่างแม่นยำ
เสียงโหยหวนหยุดลงกะทันหัน หญิงชราหลิวอ้าปากกว้าง ลำคอส่งเสียงลมครืดคราด แต่กลับเปล่งออกมาไม่ได้สักคำ ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว
“นังสารเลว! แกทำอะไรแม่ฉัน!”
พอเห็นแม่แท้ ๆ เงียบเสียงไป หลิวจื้อเฉียงก็ตะโกนด้วยความโมโห เขายกไม้คลึงแป้งที่หนาเท่าปากถ้วยชา ฟาดลงไปที่ท้ายทอยของซูเนี่ยนเซิง
ถ้าถูกฟาดเข้าให้ ไม่ตายก็ต้องพิการ