อีกด้านหนึ่ง
ในห้องเก็บของของทีมเก็บซากที่สาม
หม่าต้าจ้วงเดินวนไปมา กำหมัดเคาะฝ่ามือเป็นระยะ แล้วก็หันไปมองผ่านม่านผ้าใบด้านนอกอยู่บ่อยครั้ง
ซูโม่ออกเดินทางไปโรงงานในเขตดี
ผ่านมาเกือบ 4 ชั่วโมงแล้ว
“หัวหน้าทีม นี่ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย หรือระหว่างทางจะเกิดเรื่องขึ้น?” ในที่สุดหม่าต้าจ้วงก็ทนไม่ไหว หยุดเดินแล้วขมวดคิ้ว
หัวหน้าทีมฮั่นเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้โรงงานสาธารณะในเขตดีอยู่ไกล ก็ไม่น่าจะเสียเวลานานขนาดนี้
อีกอย่าง ฝีมือทำกระสุนด้วยมือของซูโม่ การสอบช่างเครื่องระดับต้นก็น่าจะผ่านได้อย่างง่ายดาย การสอบใช้เวลา 90 นาที ต่อให้รวมเวลาเดินทางไปกลับ อย่างมากก็แค่ 2 ชั่วโมง
“ตามหลักแล้วไม่น่าจะเสียเวลานานขนาดนี้ พรุ่งนี้เบื้องบนก็จะเริ่มปฏิบัติการกวาดล้างแล้ว ไอ้หนูนั่นคงไม่ได้เอากระสุนไปขายให้ทีมเก็บซากทีมอื่นหรอกนะ?” หัวหน้าทีมฮั่นคาดเดา
“ไม่มีทาง ผมกับพี่ซูเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานก็จริง แต่จากการซื้อขายไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา เขาเป็นคนรักษาคำพูด ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น” หม่าต้าจ้วงรีบปฏิเสธ
“งั้นนายพาคนไปสักสองคนที่เขตดี ลองถามข่าวดูไหม?”
“ได้ ผมไปเดี๋ยวนี้เลย”
ขณะที่หม่าต้าจ้วงเตรียมตัวจะออกไปตามหาคน ในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังมาจากนอกห้องเก็บของ ตามด้วยเสียงเคาะประตูเบา ๆ
“ซูโม่หรือเปล่า?”
ดวงตาหม่าต้าจ้วงเป็นประกาย เขาพุ่งไปไม่กี่ก้าวแล้วกระชากม่านผ้าใบเปิดออก