ซูโม่มุ่งหน้าไปทางเขตเอ
วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจของเขาเหนื่อยล้า
ขณะเลี้ยวผ่านมุมทางเดิน จู่ ๆ ซูโม่ก็เห็นบางอย่าง เขาจึงหยุดฝีเท้า
นอกห้องพักของเขามีหญิงร่างท้วมคนหนึ่งยืนอยู่
พอเห็นคนตรงหน้า ซูโม่ก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ
เสี่ยวชุ่ย หญิงที่เจ้าของร่างเดิมมักไปหาตอนแวะห้องเล็ก ๆ คนนั้น หญิงน้ำหนักราว 200 จินที่แทบมองไม่ออกว่าผอมลง อยู่ ๆ ก็มาหาถึงที่
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เสี่ยวชุ่ยก็หันขวับมา
พอเห็นซูโม่ ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย รีบเดินเข้ามาหาทันที
“ช่างซู ในที่สุดคุณก็กลับมา! ฉันรออยู่ที่นี่เกือบสองชั่วโมงแล้วนะ”
เสียงของเธอดังกังวานราวกับวีรบุรุษแห่งเหลียงซาน
ดังไปทั่วทั้งทางเดิน
เพื่อนบ้านหลายคนแง้มประตู แอบชะโงกมองมาทางนี้
ซูโม่รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น
ปากเสีย ๆ ของเถ้าแก่เฉียนคงส่งเธอมาจริง ๆ
“เธอ... เธอมาทำไม?”
ซูโม่เห็นว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงได้แต่ฝืนใจเดินเข้าไปหา
เสี่ยวชุ่ยขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว กลิ่นแป้งราคาถูกโชยปะทะหน้า “ช่างซู คุณไม่ได้มาใช้บริการฉันตั้งหลายวันแล้ว ฉันเลยแวะมาดูหน่อย”
ซูโม่ตอบอย่างกระอักกระอ่วน “ช่วงนี้เงินผมไม่ค่อยพอใช้ แถมร่างกายก็ไม่ค่อยสบาย”
“โธ่ ช่างซู ฉันยืนรอตั้งสองชั่วโมงแล้ว เข้าไปคุยกันในห้องเถอะ เดี๋ยวฉันทำให้คุณสบายเอง” เสี่ยวชุ่ยเริ่มออดอ้อน พลางเอื้อมมือจะคว้าแขนซูโม่
ซูโม่รีบถอยหลังหนึ่งก้าว ฝืนยิ้มจนแทบเหมือนจะร้องไห้ “ไม่ ๆ ห้องผมรกมาก มีอะไรก็คุยกันตรงนี้เถอะ”