เสียงอึกทึกครึกโครมดึงดูดกรรมการคุมสอบให้รีบเข้ามาในไม่ช้า
เขาพุ่งไปยังโต๊ะทำงานหมายเลขสามอย่างรวดเร็ว ก้มมองซูโม่ที่นอนตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ก่อนขมวดคิ้ว สีหน้าแฝงความเย้ยหยันอย่างไม่เห็นด้วย
“หึ ผู้เข้าสอบรุ่นนี้สภาพจิตใจย่ำแย่เกินไป แค่เจออุปสรรคนิดหน่อยก็พังแล้ว คนแบบนี้จะคู่ควรเป็นช่างเครื่องได้ยังไง”
ปากพูดเช่นนั้น เขาก็ก้มลงยื่นมือหมายจะเขย่าปลุกซูโม่ให้ตื่น ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นโต๊ะทำงานโดยไม่ตั้งใจ
บนโต๊ะมีหัวตอกและเข็มแทงชนวนที่เพิ่งขึ้นรูปด้วยมือวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ผิวโลหะถูกขัดจนเรียบเนียนและได้รูป
เขาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
จากนั้นจึงหยิบหัวตอกขึ้นมา แล้วคว้าเวอร์เนียร์คาลิปเปอร์ที่อยู่ข้าง ๆ มาเทียบขนาดกับแบบอย่างลนลาน สีหน้าค่อย ๆ ตื่นตะลึงขึ้นเรื่อย ๆ
“เป็นไปได้ยังไง เรื่องแบบนี้เป็นไปได้ยังไง?”
เขาไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป หันไปตะโกนเรียกคนที่นั่งอยู่ด้านบนสุด “เหลียวผู้เฒ่า รีบมาดูนี่ เกิดเรื่องแล้ว!”
เหลียวผู้เฒ่าเป็นชายชราผมหงอกสวมแว่น เมื่อได้ยินก็รีบกุมบันทึกการสอบที่ทำจากกระดาษแล้วเดินเข้ามา เขาเหลือบมองซูโม่ที่หมดสติอยู่บนพื้นก่อน
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนนอนอยู่ตรงนี้?”
“โธ่เอ๊ย อย่าเพิ่งสนใจเขา ดูนี่ก่อน!”
กรรมการวัยกลางคนรีบยัดหัวตอกใส่มือเหลียวผู้เฒ่า
เหลียวผู้เฒ่าหรี่ตา ทันทีที่เห็นหัวตอก