ในโรงงานที่มีแสงไฟสลัว เครื่องจักรส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง ซูโม่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็ก จดจ่ออยู่กับแบบพิมพ์เขียวในมือ
สิ่งที่เขียนไว้ในแบบพิมพ์เขียวชัดเจนมาก
กระสุนระดับสองกับกระสุนระดับหนึ่งเป็นคนละเรื่องกัน
กระสุนระดับหนึ่งคือการนำปลอกเก่ามาบรรจุดินปืนแล้วอัดหัวกระสุน พูดง่าย ๆ ก็คือการนำของเก่ามาปรับปรุงใหม่
แต่กระสุนระดับสองต่างออกไป แก่นแท้ของมันคือการผลิตขึ้นมาใหม่
เพราะปลอกกระสุนต้องใช้โลหะผสมที่ทนทานกว่าเดิม หลังจากใช้ไปครั้งหนึ่ง ตัวปลอกจะแข็งตัว ถ้านำมาอัดใหม่ตรง ๆ ก็จะแตก
แต่ในทางทฤษฎี ของแบบนี้ก็เอามาอัดใหม่ได้ เพียงแต่ต้องใช้เตาอบคืนไฟ หรืออย่างน้อยก็อุปกรณ์ให้ความร้อนที่ควบคุมอุณหภูมิได้ เพื่อขึ้นรูปใหม่
นอกจากนี้ยังมีเรื่องแม่พิมพ์ ดินปืน และปัญหาอีกสารพัด
การได้แบบพิมพ์เขียวมาเป็นเพียงก้าวแรก อย่างน้อยก็ทำให้เขาไม่ต้องคลำทางเหมือนคนตาบอด แต่หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล
……
เวลาผ่านไปเกินครึ่งชั่วโมงในพริบตา
หลังจากทำความเข้าใจวัสดุและขั้นตอนคร่าว ๆ แล้ว
ซูโม่ก็พับแบบพิมพ์เขียวอย่างระมัดระวัง ใส่ลงในลิ้นชักแล้วล็อกไว้
สายตาของเขาเลื่อนไปยังกล่องเหล็กใส่เศษวัสดุข้างเท้าอาหยวี๋
พอมองเท่านั้นแหละ
เขาแทบโมโหจนเป็นลม
เมื่อครู่ยังมีเศษวัสดุอยู่เพียงชั้นบาง ๆ แต่ตอนนี้ก้นกล่องกลับกองพูนสูงขึ้นมาแล้ว กะด้วยสายตาน่าจะมีราว 30 ปลอก
ส่วนกระสุนที่ทำสำเร็จมีเพียง 4 นัด น้อยจนน่าเวทนา
“หัวหน้า อันนี้ยากจังค่ะ”
เธอก้มหน้าหงอย เสียงแผ่วเบา “ทั้งที่ฉันจำความเปลี่ยนแปลงของแรงต้านได้แล้ว แต่ก็ยังคุมแรงมือไม่อยู่ บางทีกดหัวกระสุนตื้นเกินไปจนหลวม ขยับไปมาก็ดึงออกได้ บางทีก็กดแรงเกินไป”