ซูโม่เบี่ยงตัวหลบโดยสัญชาตญาณ พร้อมเหวี่ยงประแจออกไปขวางอย่างแม่นยำ กดคอคนที่พุ่งเข้ามาไว้กับประตูเหล็กแน่น
เสียงกระแทกดัง “โครม” อู้อี้
แรงกระแทกครั้งนี้ไม่เบาเลย
ผู้มาเยือนร้องโอดโอย มือทั้งสองยกขึ้นโดยสัญชาตญาณเพื่อยอมแพ้
“ช่างซู ช่างซู อย่าเพิ่ง อย่าเพิ่ง! ผมเอง ผมเอง!”
คราวนี้ซูโม่ถึงได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ
ที่แท้ก็เป็นเจ้าลิงผอม
เดิมทีเจ้าลิงผอมก็ผอมอยู่แล้ว
แต่พอไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ตอนนี้เขากลับผอมลงไปอีก ดูราวกับกิ่งไม้แห้ง ใบหน้าเขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ ดูยับเยินสุดขีด
“แกนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ ติดหนี้พี่วัวแล้วยังกล้ามาหาฉันอีก คิดจะลากฉันซวยไปด้วยหรือไงวะ?” ซูโม่ด่าไปพลางกระชากเจ้าลิงผอม เตรียมผลักเขาออกไป
เจ้าลิงผอมรีบยื่นมือไปเกาะกรอบประตูแน่น “ช่างซู อย่าผลักผมออกไปเด็ดขาด! ถ้าถูกไล่ออกไป ผมตายแน่ ขอเวลาแค่สองนาที ผมขอร้องล่ะ ขอแค่สองนาที...”
มือซูโม่ชะงัก เขาจ้องอีกฝ่ายอยู่สองวินาที
จากนั้นก็ผลักเขาไปไว้ข้าง ๆ แล้วชะโงกมองออกไปนอกประตู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ด้านนอก จึงค่อย ๆ ปิดประตูลง
เขาหันไปบอกอาหยวี๋ว่า “อาหยวี๋ เข้าไปในห้องก่อน”
อาหยวี๋พยักหน้า เชื่อฟังแล้วหดกลับเข้าไปในช่องเก็บของ
ซูโม่หันกลับมามองเจ้าลิงผอม ก่อนถามเสียงเย็น
“มาหาฉันมีธุระอะไร?”
“ผม... ผมหมดหนทางแล้วจริง ๆ ข้างนอกมีแต่คนของพี่วัว ตอนนี้มีแค่ช่างซูที่ช่วยผมได้”
“พูดให้เข้าประเด็น!”
“คุณ...พอจะให้ผมยืมแต้มเปลือกหอยทะเลสักหน่อยได้ไหม?”