ชายหนุ่มชาวแอฟริกันเอื้อมมือหยิบกระสุนขึ้นมาเม็ดหนึ่ง วางชั่งน้ำหนักบนฝ่ามือ พลิกดูซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ฉันใช้กระสุนมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นของสภาพดีขนาดนี้เลย ไอ้หม่าต้าจ้วงนั่นไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ ด้วย”
ชายหนุ่มชาวแอฟริกันพูดภาษาจีนได้ติดขัดอย่างยิ่ง
ซูโม่ฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ
สมาชิกทีมเก็บของเก่าคนอื่น ๆ ก็หยิบกระสุนขึ้นมาพินิจดูเช่นกัน
พวกเขาพากันร้องชมไม่ขาดปาก
หลี่ปู้ไหวหันไปถามซูโม่ “ช่างซู มีกระสุนทั้งหมดเท่าไร?”
“225 นัด”
หลี่ปู้ไหวยกกำไลข้อมือขึ้น “นัดละ 7 แต้ม ฉันเอาทั้งหมด”
ซูโม่ปิดฝาลงแล้วกล่าว “หัวหน้าหลี่ แบบนี้คุณไม่จริงใจเลยนะ”
“เมื่อวานไม่ได้ขายนัดละ 7 แต้มเหรอ? ช่างซูจะขึ้นราคากะทันหันหรือไง?” หลี่ปู้ไหวขมวดคิ้ว
“7 แต้มเป็นราคาเมื่อวาน วันนี้ก็ต้องคิดตามราคาวันนี้สิ”
หลี่ปู้ไหวเงียบไปสองวินาที รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย “ช่างซู พูดกันตรง ๆ เลยนะ ทีมแปดของเรามีสมาชิก 12 คน ออกปฏิบัติงานแต่ละครั้งต้องใช้กระสุนอย่างน้อย 200 นัด”
ซูโม่ถาม “แล้ว?”
“เราทำสัญญาระยะยาวกันได้ ต่อไปทีมแปดจะรับกระสุนจากคุณก่อน ทุกเดือนอย่างน้อย 200 นัด ว่ายังไง?”
ซูโม่ส่ายหน้า ปฏิเสธคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ “หัวหน้าหลี่ ผมยินดีร่วมมือกันระยะยาว แต่เราคุยเรื่องการซื้อขายครั้งนี้ให้เรียบร้อยก่อน จบครั้งนี้แล้วถึงจะมีโอกาสครั้งหน้า”