หลังหม่าต้าจ้วงจากไป ทั้งสองก็เริ่มทำงานต่อ
ท่ามกลางการบรรจุดินปืนและอัดกระสุนซ้ำไปซ้ำมา
ไม่นานจิตใจของซูโม่ก็อ่อนล้าจนแทบหมดแรง เขาจึงลากร่างอันเหนื่อยล้ากลับไปที่ห้องทำงาน แล้วล้มตัวลงนอนทันที
อาหยวี๋ไม่หยุดพัก ยังคงทำความสะอาดรังเพลิงต่อ
ซูโม่ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นช่วงเย็นแล้ว
“ทำความสะอาดไปได้เท่าไรแล้ว?” ซูโม่เดินเข้าไปหา
อาหยวี๋ปาดเหงื่อบนหน้าผาก คราบเขม่าสองเส้นเปื้อนบนใบหน้า “เสร็จหมดแล้วค่ะ”
ซูโม่พยักหน้า หยิบปลอกกระสุนขึ้นมาดูหนึ่งชิ้น ด้านในสะอาด ปากปลอกเรียบเสมอกัน
“เธอส่งปลอกกระสุนมา ฉันจะบรรจุดินปืนกับอัดกระสุนเอง”
“ได้ค่ะ หัวหน้า”
ทั้งสองช่วยกันทำงานต่ออีก 2 รอบ
พอถึง 4 ทุ่ม ในกล่องเหล็กก็มีกระสุนสำเร็จรูปวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ 84 นัด เมื่อนับรวมกับ 42 นัดที่ขายให้หม่าต้าจ้วงไปเมื่อวาน วัตถุดิบชุดนี้ก็ถูกใช้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ซูโม่ตรวจนับเสร็จ เก็บกระสุนใส่ตู้แล้วล็อกไว้ ก่อนโบกมือให้อาหยวี๋ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ”
อาหยวี๋พยักหน้า วางเครื่องมือแล้วกลับเข้าห้อง
เช้าตรู่วันถัดมา
ซูโม่แวะไปตลาดมืด
วันนี้แผงขายของมีน้อยลงมาก ไม่เห็นพ่อค้าขายกระสุนแล้วด้วยซ้ำ กระทั่งพวกเก็บของเก่าบางคนยังเดินถามไปทั่วว่ามีกระสุนขายที่ไหน ตั้งแต่เมื่อวานตอนหม่าต้าจ้วงมาหา เขาก็พอเดาสถานการณ์นี้ออกแล้ว
ตอนนี้ทั้งตลาดมีแค่เขาคนเดียวที่มีกระสุน
เขาแวะซื้ออาหารกับน้ำก่อน ใช้ไป 20 แต้มเปลือกหอยทะเล