ดีมาก ไอ้หนุ่ม
ความจริงใจของนายทำให้ฉันประทับใจ
ซูโม่เงียบไปสองวินาที ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ”
เขาไม่เชื่อหรอกว่าของฟรีจะมีอยู่จริง
บนโลกนี้ ของฟรีต่างหากที่แพงที่สุด
เด็กสาวสบสายตาพินิจพิเคราะห์ของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ก่อนกล่าวชัดถ้อยชัดคำว่า “ฉันไม่ต้องการเงิน ขอแค่ได้เข้าทีมของคุณ ฉันช่วยงานได้ ออกไปปฏิบัติงานข้างนอกก็ได้ ฉันคัดแยกของเป็น มือฉันไม่เงอะงะหรอก”
ซูโม่พอจะเข้าใจแล้ว
ครั้งก่อนเขาเห็นสิทธิประโยชน์สิบข้อของนักเก็บซากบนกระดานประกาศ แต่ละข้อชวนให้ใจสั่น ทั้งโกดังเก็บของฟรี ยกเว้นค่าเรือ และเสบียงสำหรับภารกิจ ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่พวกคนเร่ร่อนระดับล่างใฝ่ฝัน
ซูโม่เองก็ไม่ต่างกัน
ผู้ชายคนนั้นเมื่อครู่เรียกเงินตั้ง 100 แต้มเปลือกหอยทะเล
แต่สิ่งที่ได้มีแค่ผลประโยชน์ตรงหน้า หากมองในระยะยาว โควตานักเก็บซากมีค่ามากกว่า 100 แต้มเปลือกหอยทะเลเสียอีก เด็กนี่ฉลาดกว่าที่เขาคิด
“ขอถามหน่อย ทีมเก็บซากมีการประเมินหรือกำหนดผลงานรายเดือนหรือเปล่า?”
นี่คือเรื่องที่ซูโม่เป็นห่วงที่สุด
ถ้าบังคับให้ออกไปปฏิบัติงานข้างนอกทุกเดือน เขาคงหันหลังกลับทันที เขตปนเปื้อนน่ะ ต่อให้ต้องตายก็ไม่ไป
นี่คือกฎที่เขาตั้งไว้กับตัวเอง
เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่มีการประเมินหรือกำหนดผลงาน จะเก็บของได้มากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับโชค หลายครั้งกลับมามือเปล่าก็เป็นเรื่องปกติ”
“งั้นฉันก็วางใจได้แล้ว”
ซูโม่พยักหน้าอย่างพอใจ
จากที่ผู้ชายคนนั้นบอกเมื่อครู่ การจดทะเบียนทีมต้องใช้ของสี่อย่าง ได้แก่ ค่าจดทะเบียน ผู้ค้ำประกันที่เป็นหัวหน้าทีม บัตรประจำตัวช่างกลระดับต้น และสมาชิกสายต่อสู้อีกสองคน
เขามีค่าจดทะเบียนแล้ว ส่วนสมาชิกสายต่อสู้ เด็กนี่จัดการได้ การสอบช่างกลระดับต้นก็น่าจะไม่มีปัญหา เพราะเขามีพรสวรรค์มุ่งมั่นจนถึงที่สุด