ซูโม่เดินฝ่าตลาดมืดอันพลุกพล่าน
เขาไม่เคยย่างกรายเข้าเขตดีมาก่อน ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเกี่ยวกับที่นั่นมีน้อยนิด จำได้เลือนรางเพียงว่าเขตดีเป็นแหล่งรวมตัวของคนเร่ร่อนเช่นกัน แถมยังวุ่นวายยิ่งกว่าเขตเอ ผู้คนปะปนกันสารพัด
ยิ่งมุ่งหน้าไปทางใต้ สภาพแวดล้อมรอบตัวก็ยิ่งทรุดโทรมลงให้เห็นชัด
สนิมบนผนังท่อพอกหนาขึ้นเรื่อย ๆ เปลือกหุ้มสายไฟหลายเส้นแตกร้าว บางครั้งยังเห็นประกายไฟเล็ก ๆ แลบแปลบปลาบ อากาศก็อบอวลด้วยกลิ่นฉุนชวนคลื่นเหียน
ประตูกั้นผนึกแน่นเปิดออกทีละบาน แต่ละบานมีเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายในชุดคลุมสีขาวสองคนยืนเฝ้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ คอยตรวจสอบสิทธิ์ผ่านทาง
โชคดีที่เป็นเพียงการเดินทางข้ามเขตภายในเรืออาร์ก คนเร่ร่อนใช้กำไลประจำตัวผ่านได้เลย ไม่ต้องเสียแต้มเปลือกหอยทะเลเพิ่ม
เมื่อข้ามประตูกั้นบานสุดท้าย ซูโม่ก็เข้าสู่เขตดีอย่างเป็นทางการ
ห้องพักในเขตนี้แทบไม่ต่างจากเขตเอ หลอดไฟบนเพดานเสียไปกว่าครึ่ง พื้นที่กว้างใหญ่จมอยู่ในเงามืด ผู้คนจับกลุ่มกันประปราย ขดตัวอยู่ตามมุมกำแพง ดวงตาเฉยชาไล่มองคนแปลกหน้าทุกคนที่เดินผ่าน
ซูโม่ล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า ซ่อนกำไลของตัวเองไว้ ก้าวเดินไปตามป้ายสีที่ซีดจางและลอกล่อนบนกำแพง โดยไม่เหลือบมองทางอื่น มุ่งหน้าไปยังโรงงานสาธารณะ
เดินไปราวสิบกว่านาที พื้นที่ด้านหน้าก็เปิดกว้างขึ้นฉับพลัน
อาคารขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ผนังด้านนอกทาด้วยสีขาวซีดเหนือประตูใหญ่มีอักษรสีแดงเขียนว่า “โรงงานสาธารณะเขตดี”
ผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่หน้าประตู
ส่วนใหญ่เป็นคนที่มาสอบรับรองเหมือนซูโม่