ผู้คนที่มามุงดูหมดเรื่องสนุกให้ชมแล้ว
จึงค่อย ๆ แยกย้ายกันไปทีละกลุ่มสองกลุ่ม
ซูโม่เองก็ไม่รั้งอยู่นาน หันหลังกลับไปยังห้องพักหมายเลขเอ-016
วัสดุบนโต๊ะทำงานน่าจะยังพอทำกระสุนได้อีกสิบกว่านัด
ซูโม่นั่งลง สวมที่อุดหูให้เรียบร้อยอีกครั้ง
แล้วเริ่มทำงาน
เวลาไหลผ่านไปทีละน้อย
พอถึงเที่ยง ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
หลังเหตุการณ์เมื่อคืน เส้นประสาทของซูโม่ไวเป็นพิเศษ ปฏิกิริยาแรกคือยื่นมือคว้าชะแลงเหล็กท่อนหนาที่พิงอยู่ข้างโต๊ะ แล้วค่อย ๆ ย่องไปหลังประตู ก่อนกดเสียงต่ำถามว่า “ใคร?”
“ฉันเอง หม่าต้าจ้วง”
เสียงห้าวคุ้นหูดังมาจากนอกประตู
ซูโม่ที่ใจเต้นระทึกพลันโล่งอก วางชะแลงไว้ข้าง ๆ แล้วเปิดประตูห้องพัก
คนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือหม่าต้าจ้วง ยังคงแต่งตัวตามแบบฉบับคนแดนรกร้าง
“พี่หม่า วันนี้ว่างมาหาผมได้ยังไงครับ?”
ซูโม่ถามอย่างประหลาดใจ
“เพิ่งส่งมอบเสบียงเสร็จ พอดีเดินผ่านแถวนี้ ได้ยินว่าเมื่อคืนเขตเอเกิดเรื่องวุ่นวาย เลยแวะมาดูว่านายเป็นยังไงบ้าง” หม่าต้าจ้วงตอบ
ซูโม่ส่ายหน้า “ทางผมไม่เป็นไรครับ คนที่ซวยคือบ้านพี่สะใภ้จ้าวข้างห้อง”
หม่าต้าจ้วงฟังจบก็ถอนหายใจ “เรื่องของพี่จ้าวฉันได้ยินมาแล้ว หน่วยเก็บของเก่าที่ห้าของพวกเขาก็ถือเป็นพวกเก๋าในเรืออาร์ก ไม่นึกเลยว่าจะเจอเรื่องแบบนี้”
“เขตปนเปื้อนข้างนอกเกิดอะไรขึ้นครับ?” ซูโม่ถาม
หม่าต้าจ้วงหยิบบุหรี่ยับยู่ยี่ออกมามวนหนึ่ง จุดไฟแล้วสูดลึก ๆ “ข้างบนบอกว่าระดับรังสีเพิ่มสูงขึ้น ส่วนเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกันแน่ ไม่มีใครรู้”