สองร้อยเหรอ?
ซูโม่คำนวณในใจอย่างรวดเร็ว เขามีเงินอยู่แค่ 131 แต้ม ยังขาดอีก 70
แต่ก็ยังอดถามตามความเคยชินไม่ได้ “ลดให้หน่อยได้ไหม?”
หม่าต้าจ้วงแสยะยิ้ม “พี่ชาย ตอนขนเจ้านี่กลับมาจากเขตปนเปื้อน แค่ขนย้ายก็เปลืองแรงไปไม่น้อยแล้ว สองร้อยนี่ราคาต่ำสุดแล้ว ถ้าถูกกว่านี้ฉันขาดทุนจริง ๆ”
ซูโม่จ้องเครื่องปั๊มขึ้นรูปอยู่นาน เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
หม่าต้าจ้วงไม่ได้ตั้งราคาโหดเลยจริง ๆ
ของทุกอย่างที่เกี่ยวกับเครื่องจักรไม่มีทางราคาถูกในดินแดนรกร้าง ยิ่งเป็นเครื่องที่ผลิตเครื่องมือสำหรับการผลิตได้โดยตรงแบบนี้ ต่อให้เป็นคนรู้คุณค่า เจอราคา 300 ก็ยังยอมจ่าย
“ก็ได้ ฉันขอดูอีกหน่อย”
ซูโม่ย่อตัวลง พลิกเครื่องปั๊มขึ้นรูปกลับด้าน ใช้นิ้วไล้ไปตามสันของตัวเครื่องเหล็กหล่อ จนหยุดตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างเพลาส่งกำลังกับฐานเครื่อง
ตรงนั้นมีรอยคล้ำจาง ๆ ที่ไม่สะดุดตา ถูกคราบน้ำมันเหนียวข้นปิดทับไว้ หากไม่เพ่งดูให้ดีก็ไม่มีทางสังเกตเห็น เขาใช้เล็บขูดคราบสกปรกบนผิวออก เผยให้เห็นรอยยาวเรียวคล้ายรอยร้าว กว้างประมาณสองนิ้ว ไม่ลึกมาก แต่ตำแหน่งชวนปวดหัว เพราะอยู่ตรงข้อต่อที่รับแรงพอดี
ถ้าเป็นคนทั่วไปคงจนปัญญาไปแล้ว
แต่ซูโม่มีพรสวรรค์
ตราบใดที่ชิ้นส่วนภายในยังอยู่ครบ ก็ซ่อมได้แน่นอน
ถ้าชิ้นส่วนข้างในหายไปหมด เหลือแค่เปลือกเปล่า ต่อให้มีพรสวรรค์ก็ไร้ประโยชน์