เมื่อเห็นฝูงชนส่งเสียงจอแจไม่หยุด ชายร่างกำยำก็ตบโต๊ะดังปัง «เงียบโว้ย! ฟังฉันพูดก่อน รับแค่สิบคน พอครบแล้วออกเดินทางทันที เขตปนเปื้อนหมายเลขหนึ่ง ภารกิจครั้งนี้คือกำจัดหมูหนังหินกับกิ้งก่าลายทราย»
สิ้นเสียงชายร่างกำยำ ฝูงชนก็เงียบไปไม่ถึงสองวินาที ก่อนจะโกลาหลขึ้นมาอีกครั้ง
«กำจัดหมูหนังหินกับกิ้งก่าลายทรายเหรอ? นั่นก็แค่ไปล่าสัตว์ไม่ใช่หรือไง?»
«เขตปนเปื้อนหมายเลขหนึ่ง ฉันเคยได้ยินชื่อที่นั่น อันตรายไม่มาก ความเข้มข้นของรังสีก็ต่ำ»
«งั้นจะรออะไรอีก? ได้วันละ 50 แต้มเปลือกหอยทะเล แถมอาหารสองมื้อ นี่มันเงินหล่นจากฟ้าชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?»
«ฉันสมัคร! ฉันแรงเยอะ แบกของไม่มีปัญหา!»
แต่ละคนเบียดแซงกันไปข้างหน้า กลัวว่าถ้าช้ากว่านี้อีกก้าว ตำแหน่งจะถูกแย่งไปจนหมด
ซูโม่นั่งอยู่รอบนอกของฝูงชน สีหน้าซับซ้อน
คนในเขตผู้อพยพที่อยากมีชีวิตรอดบนเรืออาร์ก แค่ค่าโดยสารวันละ 5 แต้มเปลือกหอยทะเลก็แทบกดจนหายใจไม่ออกแล้ว หากหาทางเก็งกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ ก็ยังพอมีอาหารสำรองเพิ่มขึ้นบ้าง แต่คนส่วนใหญ่ในเขตผู้อพยพไม่มีฝีมือด้านนี้ ทำได้เพียงขายแรงแลกอาหารประทังชีวิต
บนเรืออาร์กมีงานใช้แรงประจำทุกวัน เช่น ซ่อมบำรุงท่อ ขนย้ายเสบียง เก็บกวาดเศษวัสดุใต้ท้องเรือ และดูแลชั้นซีลตัวเรือ ล้วนเป็นงานใช้แรงที่ทั้งสกปรกทั้งเหนื่อย ทำงานเต็มวันได้เงินเพียง 7-8 แต้มเปลือกหอยทะเล หักค่าโดยสารแล้วเหลือแค่ 2-3 แต้ม พอซื้อขนมปังดำสองก้อนประทังชีวิตได้หนึ่งวัน