ซูโม่กลับมาถึงห้องพักเอ-016
เขาวางถังน้ำกรองใบเล็กในมือลงบนโต๊ะอย่างอดใจรอไม่ไหว จากนั้นก็หมุนฝาโลหะที่ปิดผนึกอยู่ด้านบนออก น้ำข้างในใสสะอาด เมื่อแสงไฟส่องผ่านก็ยิ่งดูบริสุทธิ์ ไร้สิ่งเจือปนแม้แต่น้อย
พอนึกถึงน้ำขุ่นที่เคยดื่มมาก่อน
ก็ได้แต่บอกว่า เมื่อมีของดีให้เทียบ ของแย่ก็ยิ่งแย่ลงไปอีก
ซูโม่ยกถังขึ้น ก่อนแหงนหน้าดื่มอึกใหญ่
ไม่มีรสสนิม ทั้งยังไม่ขมฝาดเพราะผงฟอกขาวเหมือนน้ำที่ดื่มแล้วฝาดติดลิ้นไม่หาย แต่ก็ไม่ได้หวานชื่นอย่างที่คิด รสชาติแทบไม่ต่างจากน้ำแร่ในชาติก่อน
“แบบนี้สิถึงเรียกว่าน้ำดื่ม”
ซูโม่เช็ดปากแล้วเรอออกมาอย่างอิ่มหนำ
สิบแต้มเปลือกหอยทะเล แพงก็จริง แต่ของมันคุ้มราคา
ผู้อพยพนับล้านบนชั้นล่างของเรืออาร์กชางซวี ต่างก็ต้องดื่มน้ำ น้ำขุ่นเป็นอันตราย ส่วนน้ำกรองกลับถูกคนชั้นบนควบคุมไว้แน่นหนา ราคาจึงสูงลิ่ว
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจเขา ถ้าสร้างเครื่องกรองน้ำแบบง่าย ๆ ได้โดยไม่ต้องพึ่งโมดูลของคนชั้นบน แบบนั้นไม่เท่ากับหาเงินก้อนโตได้หรอกหรือ?
ความคิดนั้นแวบผ่านไป ซูโม่ก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว
การกรองน้ำทะเลและกำจัดอนุภาครังสีไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากต้องใช้วัสดุกรองชนิดพิเศษแล้ว ยังต้องมีตัวเครื่องที่ทนการกัดกร่อนด้วย การหาวัสดุพวกนี้ในแดนรกร้างยากพอ ๆ กับการหากระสุนระดับสาม