โรงงานเถื่อนกลางแดนร้าง: เริ่มจากผลิตกระสุนระดับหนึ่ง

ตอนที่ 14 ชีวิตต้องก้าวหน้า

6 นาที· 1.4K คำ

วันนี้ซูโม่ดูผิดปกติไปเล็กน้อย

ทั้งที่นอนหลับมาแล้ว แต่เรี่ยวแรงกลับยังไม่ฟื้นเต็มที่ เพราะต้องอุดอู้อยู่ในห้องแคบ ๆ ตลอดวันที่ไฟดับ อารมณ์ก็อึดอัด แถมยังคอแห้งกระหายน้ำ สภาพจิตใจจึงฟื้นกลับมาไม่เต็มร้อย

ระหว่างทำงาน เขาเกือบพลาดไปถึงสองครั้ง

จึงต้องหยุดพักชั่วครู่เพื่อปรับสภาพตัวเอง

เขาทำงานต่อเนื่องจนเข็มนาฬิกากลไกเลื่อนไปถึงช่วงเย็น

เมื่อนับกระสุนสำเร็จรูปในกล่องเหล็กเสร็จ ก็ได้ทั้งหมด 42 นัด

ซูโม่มองกระสุนในกล่องแล้วถอนหายใจเบา ๆ

เดิมทีเขาคาดว่าถ้าไฟไม่ดับ และหลังไฟกลับมาก็เร่งทำงานเต็มกำลัง น่าจะผลิตได้เกิน 60 นัด แต่เพราะต้องเจอทั้งไฟดับ น้ำปนเปื้อน และสภาพจิตใจไม่พร้อม ผลผลิตจริงจึงหายไปเกือบ 20 นัด

เขาพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า แล้วสะบัดข้อมือที่ปวดตึง

ซูโม่ไม่มัวเสียใจกับผลผลิตที่เสียไปอีก เขาเรียงกระสุนระดับหนึ่งทั้ง 42 นัดลงในกล่องเหล็กอย่างประณีต ปิดฝากล่องแน่นแล้วสอดไว้ในอก เก็บข้าวของ ล็อกประตูห้อง ก่อนมุ่งหน้าไปยังโกดังของหน่วยเก็บของเก่าที่สาม เขตบี

หลังไฟดับมาทั้งคืน ทางเดินก็เต็มไปด้วยกระป๋องน้ำมันปลาแบนราบจากการถูกเหยียบย่ำ ผู้อพยพหลายคนมีสีหน้าอ่อนล้า ดูท่าว่าวันหยุดเมื่อวานคงไม่ได้น่ารื่นรมย์นัก

เขาเดินมาจนถึงโกดังของหน่วยเก็บของเก่าที่สาม เขตบี

หม่าต้าจ้วงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือประคองแท็บเล็ตไว้พลางดูอย่างเพลิดเพลิน

บนหน้าจอกำลังฉายหนังแอ็กชันจากโลกเก่า ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังต่อสู้กัน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป