ซูโม่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ก่อนหันไปมองอาหยวี๋ที่กำลังยอง ๆ อยู่ข้างตะกร้าเศษวัสดุ เด็กสาวก้มหน้า ตั้งใจซ่อมปลอกกระสุนที่เสียรูปอยู่
“อาหยวี๋”
“หืม?” อาหยวี๋เงยหน้าขึ้นมองซูโม่อย่างสงสัย
“ของที่ทำวันนี้ ขายได้ 96 แต้ม”
อาหยวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันที ดวงตาเป็นประกายวาบ “96 แต้มเหรอ? จริงหรือเปล่า?”
“จริงสิ” ซูโม่ยิ้มพลางพยักหน้า
อาหยวี๋ลุกพรวดขึ้นมา จนเกือบเตะตะกร้าเศษวัสดุข้างเท้าล้ม เธอพูดอย่างตื่นเต้น “ถ้าอย่างนั้น... ต่อไปฉันก็หาได้มากขนาดนี้ทุกครั้งเลยใช่ไหม?”
“ความพยายามหลายวันที่ผ่านมาของเธอ ฉันเห็นอยู่ตลอด เพราะงั้นฉันเลยตัดสินใจ...” ซูโม่พูดค้างไว้
“เลี้ยงข้าวดี ๆ เหรอ?” อาหยวี๋มองเขาอย่างคาดหวัง
ซูโม่เหลือบมองเธอ แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ข้าวดี ๆ ถือเป็นอาหารพนักงาน ไม่ใช่รางวัล”
อาหยวี๋เอียงคอ สีหน้างุนงง “แล้วอะไรล่ะ?”
“ให้โบนัสเธอไง”
ซูโม่ยกข้อมือขึ้น แล้วยื่นสายรัดข้อมือไปตรงหน้าเธอ
ติ๊ด—
อาหยวี๋ก้มมอง หน้าจอสายรัดข้อมือของตัวเองปรากฏตัวอักษรสีเขียวขึ้นมาหนึ่งบรรทัด
【ยอดคงเหลือ: +10】
เธอแข็งค้างไปทั้งตัว
“หัวหน้าทีม นี่...”
ซูโม่ดึงสายรัดข้อมือกลับมา น้ำเสียงเรียบเฉย “ของวันนี้เธอทำได้ดี 10 แต้มนี้ให้เป็นพิเศษ”
อาหยวี๋อ้าปาก “หัวหน้าทีม ฉัน... ฉันแค่กดกระสุนเอง ค่าวัสดุคุณก็เป็นคนออก แถมฉันยังทำของเสียไปตั้งหลายชิ้น ฉัน...”
ซูโม่พูดขัด “บทเรียนแรกของคนทำงาน ลืมไปแล้วหรือไง?”
อาหยวี๋ชะงักปาก “อย่าคิดช่วยนายจ้างประหยัดเงิน...”
“ตอนนี้เธอทำกระสุนระดับหนึ่งได้ด้วยตัวเองแล้ว นับว่าเป็นช่างเครื่องฝึกหัดได้เลย จะคิดค่าตอบแทนแบบเดิมไม่ได้อีก ต่อไปทุกครั้งที่ผลิตของออกมา ถ้าอัตราของดีคงอยู่ที่ 70 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป เธอจะได้โบนัสเพิ่ม 70 เปอร์เซ็นต์ได้ 10 แต้ม 80 เปอร์เซ็นต์ได้ 20 แต้ม 90 เปอร์เซ็นต์ได้ 30 แต้ม”