“ขอบคุณเถ้าแก่ที่เตือน”
ซูโม่สีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับสะดุ้งวาบ
เจ้าลิงผอมหายไปแล้วแบบนี้
เขานึกถึงน้ำเสียงตอนเจ้าลิงผอมมาหาเมื่อวาน เดิมทีคิดว่าหนีไปเขตเก็บกู้ที่วุ่นวาย อย่างน้อยก็น่าจะเสี่ยงหาทางรอดได้สักทาง ไม่คิดว่าสุดท้ายจะยังถูกคนของพี่วัวจับได้อยู่ดี
เส้นทางสี่ขั้นของผีพนัน หมดตัว ยืมจนหมด หลอกจนหมด แล้วฆ่าตัวตาย ขั้นสุดท้ายนี้ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นตกมาถึงตัวเขา
ซูโม่จ่ายค่าวัสดุเสร็จ ก็หิ้วถุงผ้าบรรจุวัตถุดิบหนักอึ้ง ทั้งสองคนเดินทางกลับ
อาหยวี๋เดินตามหลังซูโม่ไปเงียบ ๆ ก่อนถามเสียงเบา
“หัวหน้าทีม จดหมายที่เจ้าลิงผอมทิ้งไว้ในลิ้นชัก เราควรหาเวลาเอาไปส่งให้ผู้หญิงที่ชื่ออาเจวียนในเขตดีไหม?”
“ไว้เจอจังหวะเหมาะค่อยว่ากัน” ซูโม่ตอบเรียบ ๆ
เมื่อครู่เถ้าแก่ก็พูดแล้วว่า ช่วงนี้พวกพี่วัวกำลังตามสืบทุกคนที่เคยติดต่อกับเจ้าลิงผอม พ่อค้าแผงลอยหลายคนที่เคยค้าขายกับเขาถูกเรียกไปสอบถามกันหมด ตอนนี้ถ้าไปตามหาคนในเขตดี ก็เท่ากับเดินเข้าไปอยู่ในแนวปืนของพวกนั้นเอง
ถ้าถูกหมายหัวขึ้นมา ย่อมต้องเจอปัญหาใหญ่ อย่างเบาก็ถูกคนมารังควานถึงโรงงาน อย่างหนักก็อาจเคราะห์ร้ายโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าอย่างไร ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า
ทั้งสองเดินเอื่อยเฉื่อยกลับมาถึงโรงงานในเขตบี
ซูโม่จัดปลอกกระสุน ดินปืน และแก๊ปจุดชนวนแยกประเภทใส่ตู้เก็บวัสดุ ก่อนหันไปบอกอาหยวี๋
“ช่วงสองสามวันนี้ฉันจะไปส่งของคนเดียว เธออยู่โรงงาน ล็อกประตูให้ดี อย่าเปิดให้คนแปลกหน้า”