เช้าวันถัดมา
ซูโม่ผลักประตูเหล็กของสำนักงานเข้าไป ก็เห็นอาหยวี๋นั่งยองอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือกำตะไบไว้ กำลังแต่งขอบปลอกกระสุนที่บิดเบี้ยวอย่างเบามือ
“หัวหน้าทีม ตื่นแล้วเหรอ”
อาหยวี๋เงยหน้าขึ้น สีหน้าดีใจ
ซูโม่พยักหน้า
“วัสดุเมื่อวานใช้หมดแล้ว ฉันเห็นปลอกกระสุนกองนี้วางทิ้งไว้ก็เสียดาย เลยคิดว่าจะเอามาฝึกมือดู”
ซูโม่เดินเข้าไป หยิบปลอกกระสุนที่เธอแต่งแล้วขึ้นมาดู ขอบปากเรียบขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย แม้จะยังไม่ได้มาตรฐานของสินค้าคุณภาพดี แต่เห็นพัฒนาการได้ชัดด้วยตาเปล่า
“ตื่นกี่โมง?”
“ตีห้ากว่า” อาหยวี๋ตอบเสียงเบา “นอนไม่หลับ คิดว่ายังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
ซูโม่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน นำกระสุน 76 นัดที่ผลิตได้เมื่อวานใส่กล่องเหล็ก แล้วตรวจนับวัสดุที่เหลืออีกครั้ง
“เธออยู่เฝ้าที่นี่ อย่าออกไปไหนมั่วซั่ว”
“แล้วนายล่ะ?”
“ฉันจะไปตลาดมืดสักหน่อย”
อาหยวี๋ชะงักไป ก่อนจะพยักหน้า “ได้”
ซูโม่ไม่พูดอะไรต่อ เก็บกล่องเหล็กไว้กับตัวแล้วออกจากห้อง
ทางเดินเขตบีวันนี้เงียบกว่าปกติเล็กน้อย
ทีมเก็บซากที่ออกไปปฏิบัติงานข้างนอกเมื่อหลายวันก่อนทยอยกลับมาแล้ว เสบียงที่ต้องแบ่งก็แบ่งเสร็จ อุปกรณ์ที่ต้องซ่อมก็ซ่อมเกือบหมด คนส่วนใหญ่จึงหดกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเอง นับแต้มเปลือกหอยทะเลที่มีอยู่ไม่กี่แต้ม พร้อมวางแผนว่าจะออกไปปฏิบัติงานครั้งหน้าตอนไหน
เดิมทีซูโม่คิดจะเอาของไปขายให้หม่าต้าจ้วง แล้วสอบถามราคากระสุนไปด้วย
แต่กลับพบว่าประตูคลังของทีมเก็บซากที่สามปิดอยู่
มีเสียงทะเลาะกันแว่วออกมาจากด้านใน
“ฉันบอกแล้วไงว่าของชิ้นนี้ขายไม่ได้! ขายไปน่ะง่าย แต่ถ้าจะซื้อกลับมาอีก แกจะเอาอะไรไปซื้อ?” เป็นเสียงหัวหน้าทีมฮั่น ฟังดูเดือดดาล