“เข้าใจแล้ว”
อาหยวี๋พยักหน้าแรง ๆ ก่อนย่อตัวลงตรงหน้ากองปลอกกระสุน หยิบขึ้นมาหนึ่งปลอก พลิกดูไปมาครู่ใหญ่ แล้วตัดสินใจโยนลงกองเศษวัสดุ
ซูโม่ก้มมอง แววตากระตุกเล็กน้อย
“ปลอกนั้นใช้ได้”
อาหยวี๋ชะงัก รีบก้มเก็บปลอกกระสุนจากกองเศษวัสดุกลับมา ใบหน้าเล็กแดงก่ำ “ขอโทษค่ะ หัวหน้าทีม ฉันเห็นขอบปากมันเบี้ยวนิดหน่อย...”
“ขอบปากที่ผิดรูปเล็กน้อยซ่อมได้ ไม่ใช่ว่าเบี้ยวแล้วต้องทิ้งหมด ต้องเกินระดับที่กำหนดถึงจะถือว่าใช้การไม่ได้” ซูโม่อธิบายอย่างใจเย็น พร้อมบอกเกณฑ์ที่ใช้ตัดสินว่าปลอกไหนต้องทิ้ง
อาหยวี๋พยักหน้า จำวิธีเอาไว้
ซูโม่หยิบปลอกกระสุนที่ใช้ได้ขึ้นมาอีกปลอก พลิกอีกด้านให้เห็นรูชนวน “ขั้นที่สอง ดูรูชนวน ถ้ารูอุดตันหรือมีเสี้ยนมากเกินไป ใส่ชนวนแล้วจุดไม่ติด กระสุนก็จะกลายเป็นกระสุนด้าน เอาลวดเส้นนี้แหย่เข้าไป ลองดูว่ารู้สึกถึงแรงต้านไหม”
อาหยวี๋รับลวดมา ทำตามอย่างระมัดระวัง ดวงตาค่อย ๆ เบิกกว้าง “จริงด้วย... รู้สึกได้ค่ะ”
“ขั้นที่สาม ดูผนังด้านใน” ซูโม่คว่ำปลอกกระสุนใบหนึ่ง ชูขึ้นให้ตรงกับหลอดไฟเหนือศีรษะ “ถ้าด้านในดำจนเป็นมัน แปลว่ามีคราบดินปืนไหม้ติดอยู่ ต้องใช้แปรงขัดออกให้สะอาด ขั้นตอนนี้เรียกว่าล้างรังเพลิง”
อาหยวี๋รับแปรงไป เริ่มลองขัดคราบดินปืนด้านใน พอขัดเสร็จก็ยื่นให้ซูโม่ดู