ลองคิดดูสิ คนแบบไหนถึงต้องถูกกักกัน?
แน่นอนว่าต้องเป็นคนติดเชื้อ
ถ้าต้องเข้าไปอยู่ในห้องกักกันจริง ๆ ใครจะรู้ว่าข้างในมีความเสี่ยงอะไรบ้าง
“พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ยังไม่ต้องรีบรับงาน”
ซูโม่ปิดหน้าจอใบสั่งงาน ลุกจากเตียงแล้วผลักประตูเหล็กห้องทำงานออก
ในโรงงาน อาหยวี๋เริ่มลงมือทำงานแล้ว
ตั้งแต่ซูโม่ขึ้นเงินเดือนให้ เธอก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำราวกับไม่กลัวตาย
“หัวหน้าทีม วันนี้จะไปตลาดมืดไหม?” อาหยวี๋เงยหน้าถาม
“ช่วงนี้คงไม่ไปก่อน”
ซูโม่ไปตลาดมืดทุกวัน เป็นกิจวัตรที่ไม่เคยเปลี่ยน แต่ก็เป็นเรื่องเมื่อก่อน
ตอนนี้น่ะหรือ เขาไม่กล้าออกไปไหนแล้ว
ซูโม่เดินไปที่โต๊ะทำงาน ก้มลงค้นห่อผ้าเก่าใบหนึ่งจากช่องเก็บของชั้นล่างสุด นี่เป็นของที่เขาแวะซื้อกลับมาจากตลาดมืดเมื่อหลายวันก่อน
“หัวหน้าทีม เอาผ้าพวกนี้ไปทำอะไร?”
อาหยวี๋วางปลอกกระสุนในมือลง แล้วขยับเข้ามาดูด้วยความสงสัย
“ทำหน้ากาก”
อาหยวี๋กะพริบตา “ทำไมต้องทำหน้ากากด้วย?”
ซูโม่ลงมือทำไปพลางอธิบายไป “ไม่สังเกตหรือว่าช่วงสองสามวันนี้ คนบนเรืออาร์กที่ป่วยมีมากขึ้นเรื่อย ๆ”
อาหยวี๋นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ เอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็เพิ่มขึ้นจริง แต่พวกนั้นเป็นโรคจากรังสีทั้งนั้น เกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ? พวกเราไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอกสักหน่อย”
ซูโม่มั่นใจได้เลย
นั่นไม่ใช่โรคจากรังสีแน่