ซูโม่กลับถึงโรงงานในเขตบีแล้วรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
จากข้อมูลที่ได้ยินจากหม่าต้าจ้วงกับเถ้าแก่เฉียน ดูเหมือนเรืออาร์กจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ แต่เขายังนึกไม่ออกว่าเป็นเรื่องอะไร
ข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้กระจัดกระจายเกินไป
“ช่วงนี้คงต้องระวังตัวหน่อยแล้ว”
เขาตัดสินใจว่าจะจัดการงานที่ค้างอยู่ให้มั่นคงก่อน ออกจากโรงงานให้น้อยลงและพบปะผู้คนให้น้อยลง เรื่องกระสุนระดับสองยังไม่ต้องรีบร้อน ส่วนคำสั่งซื้อกระสุนระดับหนึ่งก็พักไว้ก่อน รอให้สถานการณ์ชัดเจนค่อยว่ากัน
อย่างไรเสีย ในกำไลยังมีแต้มเปลือกหอยทะเลเหลืออยู่กว่าสองพันแต้ม พอประคองตัวไปได้อีกพักหนึ่ง
ซูโม่เดินไปที่ตู้เก็บวัสดุ เปิดประตูแล้วตรวจนับของข้างในทีละอย่าง ดินปืนสองห่อครึ่ง แก๊ปจุดชนวนสามกล่อง หัวกระสุนสองกล่อง ปลอกกระสุนเหลืออีกร้อยกว่าชิ้น ส่วนวัสดุสำหรับกระสุนระดับสองสิบชุดล็อกไว้บนชั้นบนสุด
น้ำกรองสี่ถัง แครกเกอร์อัดก้อนสามกล่องครึ่ง
วัตถุดิบสำหรับทำอาหารมีพอแล้ว
จากนั้นเขาตรวจดูที่เก็บดินปืนกับแก๊ปจุดชนวนอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ชื้นหรือถูกกดทับ ของพวกนี้ล้วนเป็นจุดเสี่ยงด้านความปลอดภัย ระมัดระวังไว้ย่อมไม่เสียหาย
ซูโม่ปิดตู้ หันกลับมาก็เห็นอาหยวี๋นั่งยองอยู่ข้างตะกร้าเศษวัสดุ มือกำเครื่องมือไว้แน่น จ้องปลอกกระสุนที่บิดเบี้ยวพลางเหม่อลอย
“เหม่ออะไรอยู่?”
อาหยวี๋ได้สติแล้วถามเสียงเบา “หัวหน้า ชื่อเหล่าจางกับเหล่าหลี...ต้องขีดฆ่าทิ้งจริง ๆ เหรอ?”
“ระบบจะยกเลิกชื่อให้อัตโนมัติ ไม่ต้องสนใจ”