หลับสนิทและเต็มอิ่มอย่างยิ่ง
เขาไม่ถูกเสียงดังจากห้องข้าง ๆ ปลุกกวน กระทั่งซูโม่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เข็มนาฬิกากลไกในห้องพักก็ชี้เลยสิบโมงเช้ามาเล็กน้อยแล้ว
หัวของเขายังมึนงงอยู่บ้าง
สภาพจิตใจกลับมาเป็น【ปกติ】แล้ว
ซูโม่ยันแขนลุกนั่งบนเตียงเหล็ก รู้สึกปวดเมื่อยตามกระดูกทั่วร่างเล็กน้อย หลังจากทำงานใช้สมาธิอย่างหนักติดต่อกันถึงสี่รอบ แม้จะได้พักผ่อนเต็มที่ ร่างกายก็ยังทิ้งร่องรอยความเหนื่อยล้าไว้
เขายกมือขึ้นนวดขมับที่ตึงปวด ก่อนก้มมองสายรัดข้อมือ ค่าโดยสารเรือของเมื่อวานถูกหักไปโดยอัตโนมัติแล้ว ยอดคงเหลืออยู่ที่ 176 แต้มเปลือกหอยทะเล
“เอาของล็อตนี้ไปแลกเป็นแต้มเปลือกหอยทะเลก่อน”
ซูโม่พลิกตัวลงจากเตียงแล้วหยิบกล่องเหล็กบนโต๊ะทำงานขึ้นมา
ตอนนี้วัสดุ น้ำ และอาหารที่ต้องใช้ในการผลิตก็ทำเสร็จหมดแล้ว แวะซื้อของเพิ่มไปด้วยเลย
ทางเดินในเขตเอทั้งแถบยังคงเหมือนทุกวัน
เมื่อเดินผ่านห้องพักของพี่สะใภ้จ้าว ซูโม่ก็อดสงสัยไม่ได้
“แปลกแฮะ เงียบมาได้สองวันแล้ว”
ในความทรงจำของเขา ทุกวันมีแต่เสียงทะเลาะตบตีกันไม่เคยขาด
เงียบต่อเนื่องกันสองวัน ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
อย่างไรก็ดี ขอแค่ไม่มารบกวนเขาก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วเดินต่อไปทางลิฟต์
เพิ่งเดินถึงทางแยกข้างลิฟต์ ก็ปะทะเข้ากับพี่สะใภ้จ้าวที่เพิ่งกลับจากตลาดมืดพอดี
ในมือเธอหิ้วถุงผ้าหยาบยับยู่ยี่ใบหนึ่ง ดูแล้วใส่ของมาไม่มาก
คนที่ปกติใส่ใจการแต่งตัวอยู่เสมอ ตอนนี้กลับรวบผมยุ่ง ๆ ไว้ลวก ๆ ใต้ตาคล้ำเป็นวงหนักอึ้ง ฝีเท้าลอย ๆ ท่าทางเหมือนมีเรื่องหนักใจ