เดินออกจากห้องลงทะเบียน
ชายชราจางกับชายชราหลี่ประคองกันเดินจากไปอย่างเชื่องช้า
ซูโม่กำกุญแจเหล็กดอกนั้นไว้ในมือ บนกุญแจสลักรหัสง่าย ๆ ไว้ชุดหนึ่ง: B‑05
“หัวหน้าหน่วย คลังของเราอยู่ไกลไหม?”
อาหยวี๋เดินตามหลังซูโม่มา เอ่ยถามเสียงเบา มือกอดห่อผ้าที่ปะชุนจนทั่วไว้แน่น ดวงตาคู่หนึ่งกวาดมองรอบด้านอย่างใคร่รู้
“ไม่รู้ ตามหารหัสไปก็แล้วกัน”
ซูโม่ก้มลงเทียบรหัสบนกุญแจ แล้วไล่หาหมายเลขประตูห้องตามทางเดินไปเรื่อย ๆ
วันนี้ทางเดินในเขตบีคึกคักเป็นพิเศษ
นอกจากนักเก็บของเก่าที่ออกไปปฏิบัติงานแล้ว ยังมีพวกคนพเนจรอีกไม่น้อย
ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องเทียบยานขนาดใหญ่ตรงสุดทางเดิน
ซูโม่หยุดเท้า แล้วถามด้วยความสงสัย
“คนพวกนั้นจะไปทำอะไรกัน? ต่อให้ออกไปปฏิบัติงาน ก็ไม่เห็นต้องใช้คนมากขนาดนี้เลย”
มองไปสุดสายตา อย่างน้อยก็มีเป็นพันคน
อาหยวี๋อธิบายอย่างตื่นเต้นว่า “หัวหน้าหน่วยยังไม่รู้เหรอ? ทุกครั้งที่หน่วยเก็บของเก่าระดับเอออกปฏิบัติการ ทุกคนจะไปมุงดูและส่งพวกเขาที่ห้องเทียบยาน นั่นคือหน่วยที่แข็งแกร่งที่สุดของเรืออาร์กเลยนะ”
ซูโม่เบ้ปาก “ทำอย่างกับแฟนคลับตามศิลปินแน่ะ?”
“แฟนคลับคืออะไร?” อาหยวี๋ถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอก เป็นที่กินข้าวน่ะ” ซูโม่คร้านจะอธิบาย
ทันใดนั้น เสียงอุทานก็ดังระงมขึ้นจากฝูงชนด้านหน้า
“ดูเร็ว! มาแล้ว! นั่นไงหน่วยเก็บของเก่าระดับเอ!”
ชั่วพริบตา ทางเดินทั้งสายก็ระเบิดความโกลาหล
ฝูงชนพลันเดือดพล่าน ทุกคนเบียดเสียดแย่งกันกรูไปข้างหน้า
เดิมทีซูโม่ไม่ได้สนใจนัก แต่พอเห็นภาพตรงหน้า ความอยากรู้อยากเห็นก็พลุ่งขึ้นมา
“ไปกัน เราไปดูใกล้ ๆ บ้าง”