“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”
หลังจากหัวหน้าทีมฮั่นอธิบาย ซูโม่ก็เข้าใจในทันที
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าออกไปแต่ละครั้ง อย่างน้อยทุกคนต้องมีลูกกระสุนคนละ 100 นัด แต่ดูตอนนี้แล้วคงเป็นเขาที่คิดมากไปเอง
สัตว์กลายพันธุ์จากกัมมันตรังสีข้างนอกไม่ได้มีมากอย่างที่เขาคิด บางครั้งถึงจะเจอสักไม่กี่ตัว ส่วนกรณีที่พวกมันออกมาเป็นฝูงนั้นแทบไม่เกิดขึ้น
ยิงหนึ่งนัด ก็เท่ากับเสียแต้มเปลือกหอยทะเลไป 5 แต้ม
แค่ยิงหมดหนึ่งแม็กกาซีน ความเสียหายก็หนักหนาแล้ว
ออกไปหนึ่งรอบ คงขาดทุนยับเยิน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกระสุนระดับสองหรือระดับสาม...
ของพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่ทีมเก็บซากธรรมดาจะเอื้อมถึง
การกวาดล้างครั้งนี้ของเรืออาร์ก คงทุ่มทุนไปไม่น้อยจริง ๆ
หัวหน้าทีมฮั่นส่งกล่องเหล็กให้ลูกทีมข้างกาย บอกให้เขาแจกจ่ายและเก็บลูกกระสุนให้เรียบร้อย จากนั้นก็หันมามองซูโม่
“ใกล้ได้เวลาแล้ว พอช่วยนายรับรองเสร็จ พวกเราก็ต้องออกเดินทางกัน”
“งั้นก็รบกวนหัวหน้าทีมฮั่นด้วยครับ”
“แค่ผ่านทางเท่านั้นเอง”
หัวหน้าทีมฮั่นไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเรียกลูกน้องให้ตามมา
ทั้งสองเดินไปยังจุดลงทะเบียนเขตบี ระหว่างเลี้ยวผ่านมุมทางเดิน ซูโม่ก็เห็นอาหยวี๋นั่งยอง ๆ อยู่ใต้กำแพงข้างจุดลงทะเบียนทันที
เด็กสาวกอดห่อผ้าขาด ๆ ไว้แนบอก เงียบ ๆ พิงกำแพงเหล็ก มองซ้ายมองขวา
ข้างตัวเธอมีชายสองคนยืนพิงอยู่
ทั้งคู่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แก้มตอบลึก เสื้อผ้าชุดทำงานขาดรุ่งริ่ง ดูก็รู้ว่าโรคจากกัมมันตรังสีทำให้พวกเขาทรมานมาไม่น้อย
พออาหยวี๋เห็นซูโม่เดินมา เธอก็ผุดลุกขึ้นจากพื้นทันที
“หัวหน้าทีม คุณมาแล้ว!”
ซูโม่พยักหน้า “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะ ผมชื่อซูโม่ สองคนนี้คือคนที่เธอพูดถึงใช่ไหม?”
อาหยวี๋กำลังจะเอ่ยแนะนำ แต่ยังไม่ทันได้พูด
หัวหน้าทีมฮั่นก็ร้องเรียกชื่อขึ้นมาอย่างตกใจ