ซูโม่ขึ้นลิฟต์กลับเขตเอ
ระหว่างทางไปตลาดมืด เขาแวะจ้างคนเร่ร่อนที่รับจ้างรายวันมาสองคน เพราะเครื่องปั๊มขึ้นรูปนั้นเขาขนคนเดียวไม่ไหว
ทั้งสองตามซูโม่มาจนถึงห้องพักเอ-016
ซูโม่เก็บข้าวของอย่างง่าย ๆ ของที่ต้องขนไปมีไม่มาก แค่เสื้อผ้าสองสามชุดกับเครื่องมือที่ใช้ทำกระสุนเป็นประจำ
เสียงขนย้ายเครื่องปั๊มขึ้นรูปดังสนั่น
พี่สะใภ้จ้าวเดินออกมาจากห้องด้วยความสงสัย
เธอสวมเสื้อคลุมผ้าสีเทาซีดจาง ใต้ตาคล้ำเป็นวงดำเข้ม ช่วงหลายวันที่ผ่านมาความตายของสามียังคงกดทับจิตใจเธอ
“เสี่ยวซู นี่จะย้ายบ้านหรือ?”
ซูโม่กำลังสั่งให้คนรับจ้างขนของ พอได้ยินเสียงก็หันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นพี่สะใภ้จ้าว เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบส่ง ๆ “ก็ประมาณนั้น ผมหาที่อยู่ที่กว้างกว่าได้แล้ว ต่อไป...อาจจะไม่กลับเขตเออีก”
พี่สะใภ้จ้าวยืนอยู่ตรงประตูห้อง มองคนรับจ้างสองคนที่กำลังขะมักเขม้นขนของด้วยแววตาซับซ้อน
สามีของเธอทำงานในทีมเก็บกู้ซากมาสองปีครึ่ง
แต่ก็ยังหนีจากสถานที่บ้า ๆ นี่ไปไม่ได้
ส่วนหนุ่มข้างห้องคนนี้ เมื่อสิบกว่าวันก่อนยังเกือบถูกหน่วยบังคับใช้กฎหมายลากไปโยนลงทะเลดำให้ปลาแทะอยู่เลย เผลอพริบตาเดียวกลับย้ายออกจากเขตเอไปแล้ว
การย้ายข้ามเขตเป็นสิ่งที่คนเร่ร่อนชั้นล่างนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง
น้ำเสียงของพี่สะใภ้จ้าวฟังไม่ออกว่ากำลังอิจฉาหรือทอดถอนใจ “เขตเอวุ่นวายจะตาย ย้ายไปก็ดีแล้ว”