ซูโม่ย่อตัวลง เอื้อมมือคุ้ยปลอกกระสุนเก่าในตะกร้า แล้วพบว่ามีของเสียที่บิดเบี้ยวและขึ้นสนิมปะปนอยู่ไม่น้อย
ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนเจ้าลิงผอมไม่เคยเอาของแบบนี้มาหลอกเขา
ซูโม่ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“พี่ลิง ของล็อตนี้มีปัญหาหรือเปล่า”
เจ้าลิงผอมพิงตู้เหล็ก ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น
“มีปัญหาอะไร ก็แค่ปลอกเหล็กไม่ใช่หรือไง”
ซูโม่ยื่นปลอกกระสุนให้ดู “ดูสิ ปากปลอกเบี้ยว ผนังด้านในก็ยังมีเศษตกค้าง รูแก๊ปยังมีครีบโลหะด้วย ของล็อตนี้อย่างน้อยก็มีของเสียปนมาครึ่งหนึ่ง”
เจ้าลิงผอมเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วตอบส่ง ๆ “ช่วงนี้ของขาด ได้มาเท่านี้ก็ดีถมไปแล้ว”
“งั้นลดราคาให้หน่อย หกแต้มเปลือกหอยทะเล ฉันเอาหมด”
“ไม่ได้ อย่างน้อยสิบห้าแต้ม ของล็อตนี้ฉันก็จ่ายเงินซื้อมาเหมือนกัน จะเอาก็เอา ไม่เอาก็แล้วแต่” เจ้าลิงผอมตอบเด็ดขาด ไม่มีทีท่าว่าจะยอมต่อรองแม้แต่น้อย
หลังเสียทุนจนหมด เขาก็หมดกำลังใจไปทั้งคน
ขี้เกียจแม้แต่จะรักษาลูกค้า ทำท่าราวกับจะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ช่าง
ซูโม่คาดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ตอนชนะพนันอะไรก็พูดง่าย ไม่เห็นแก่เงินเล็กน้อย แต่พอเสียจนหน้ามืดเมื่อไร ก็ไม่ยอมถอยแม้แต่แต้มเดียว คิดแต่จะเอาทุนคืน
ซูโม่กำลังจะพูดต่ออีกสักสองคำ
อาหยวี๋ก็ยื่นมือมาดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ
“หัวหน้า...”
ซูโม่ก้มมองตามสายตาของอาหยวี๋ไป
ปลายตรอกมีชายสามคนกำลังเดินมาทางนี้
คนที่นำหน้าเป็นชายหัวโล้น มีรอยสักสีเขียวคล้ำพันรอบคอเหมือนโซ่เหล็ก ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสองคนตามมา คนหนึ่งกำดาบไว้ในมือ อีกคนถือท่อเหล็ก