เคร้ง!
แผ่นเหล็กบางชิ้นสุดท้ายถูกยึดแน่นเข้ากับปากท่อระบายอากาศ ซูโม่ยืนอยู่บนบันได ขันนอตยึดรอบวงทีละตัวจนแน่น
ช่องระบายอากาศที่โรงงานเตรียมไว้แต่แรกมีขนาดไม่เล็ก ท่อเชื่อมตรงกับช่องลมส่วนกลางเหนือทางเดิน ช่องลมของห้องพักทุกห้องบนชั้นล่างของเรืออาร์กเชื่อมถึงกัน หากมีสัตว์ประหลาดคลานเข้ามาจากข้างใน ที่นี่ก็จะกลายเป็นจุดเสี่ยงเช่นกัน
ส่วนหลังจากปิดช่องระบายอากาศแล้วจะยังมีอากาศอยู่หรือไม่...
ซูโม่ไม่ได้กังวลเรื่องนี้
อากาศยังเข้ามาจากด้านนอกประตูใหญ่ได้ แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน หลังปิดช่องระบายอากาศแล้ว เขายังเจาะรูเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถวไว้ตามขอบ เพื่อให้อากาศพอไหลเวียนได้บ้าง
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ซูโม่ก็ยืดตัวตรง สะบัดข้อมือที่เมื่อยล้า มองผลงานของตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“เสร็จเรียบร้อย”
อาหยวี๋ยืนอยู่ใต้บันได คอยจับบันไดให้ซูโม่ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “หัวหน้า แบบนี้จะอึดอัดเกินไปไหม?”
“ช่วงเวลาพิเศษก็ทนหน่อย” ซูโม่ลงจากบันได
อาหยวี๋พยักหน้า ก่อนถามต่อว่า “ต่อไปเราจะทำอะไร?”
ซูโม่หาวหวอด “กลับห้อง นอน”
……
สองวันนี้ผ่านไปอย่างซังกะตาย ราวกับน้ำในบึงที่นิ่งสนิท
ประกาศใหม่บนกระดานถูกเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เนื้อหาตลอดทั้งแผ่นเน้นย้ำเรื่องการกักกันและควบคุม จำกัดการเดินทางข้ามเขต และปิดเส้นทางเชื่อมต่อสำหรับออกปฏิบัติงานชั่วคราวด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่
เมื่อเส้นทางเชื่อมต่อถูกปิดชั่วคราว ทีมเก็บของเก่าจึงออกไปทำงานไม่ได้ และไม่มีใครมาซื้อกระสุนด้วย
บางครั้งก็มีเสียงปืนดังแว่วมาจากรอบ ๆ เป็นระยะ
ยังดีที่ซูโม่ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว
เกือบตลอดเวลา ซูโม่กับอาหยวี๋เฝ้าอยู่ในโรงงาน