“บนเรืออาร์กมีสัตว์กลายพันธุ์จากกัมมันตรังสีได้ยังไง?”
ซูโม่เผยสีหน้าประหลาดใจ
สัตว์กลายพันธุ์จากกัมมันตรังสีอาศัยอยู่ในเขตปนเปื้อน ซึ่งอยู่ห่างจากเรืออาร์กออกไปหลายกิโลเมตรทางทะเล พวกมันไม่มีทางว่ายมาถึงได้ อีกอย่าง เปลือกนอกของเรืออาร์กยังหุ้มด้วยเกราะเหล็กผสมที่ปิดสนิท ต่อให้เป็นสัตว์กลายพันธุ์จากกัมมันตรังสี ก็อย่าว่าแต่จะเข้ามาเลย แม้แต่แมลงวันกัมมันตรังสีสักตัวยังบินเข้ามาไม่ได้
หม่าต้าจ้วงรับแก้วไป ยกขึ้นกระดกอึกหนึ่งแล้วเช็ดปาก “ฉันก็สงสัยเหมือนกัน แต่เมื่อคืนเจ้าตัวนั้นพุ่งออกมาจากห้องกักกันตรง ๆ ได้ยินว่ามีช่างเครื่องตายไปคนหนึ่งด้วย”
ห้องกักกัน? ช่างเครื่อง?
ไม่รู้ทำไม สองคำนี้ทำให้ซูโม่หวนนึกถึงใบสั่งซ่อมเมื่อสองวันก่อน
ช่างเครื่องที่ตายไปคนนั้นจะเป็นคนที่รับงานซ่อมใบเดียวกันหรือเปล่า? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง งานที่เขาลังเลจนไม่ได้รับก่อนหน้านี้ก็คงช่วยชีวิตเขาไว้
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เหงื่อเย็นก็ผุดซึมทั่วแผ่นหลัง
ซูโม่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ พยายามข่มความหวาดผวาในใจ
“ช่างเครื่องคนนั้นถูกหน่วยแพทย์เรียกตัวด่วนไปซ่อมระบบแรงดันลบของห้องกักกันหมายเลขสามหรือเปล่า?”
หม่าต้าจ้วงส่ายหน้า “เรื่องนี้ฉันไม่รู้หรอก แต่เป็นคำสั่งเรียกตัวบังคับจากเบื้องบน ช่างคนนั้นถูกเรียกไปตอนกลางดึก เข้าไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข้างในห้องกักกันก็เกิดเรื่องวุ่นวายแล้ว”
“เรียกตัวบังคับ...” ใจซูโม่เย็นวาบ
“เรื่องประหลาดอยู่ตรงนี้แหละ” หม่าต้าจ้วงโน้มตัวเข้ามา ลดเสียงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “คนที่ถูกขังไว้ในห้องกักกันล้วนเป็นคนที่ตรวจพบอาการจุดเขียว ตามเหตุผลแล้วข้างในก็ควรมีแต่คน แต่เจ้าตัวที่พุ่งออกมาเมื่อคืนกลับดูไม่เป็นคนแล้ว แถมยังแรงเยอะผิดปกติ แทบเหมือนสัตว์กลายพันธุ์จากกัมมันตรังสีระดับต่ำที่เราเคยเจอในเขตปนเปื้อนทุกกระเบียดนิ้ว”