พอก้าวเข้าไปในห้องโดยสาร
กลิ่นคุ้นเคยก็ปะทะใบหน้าอีกครั้ง
ซูโม่ย่นจมูก รู้สึกคลื่นไส้อยู่บ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทั้งเขตคนเร่ร่อนเป็นแบบนี้ ที่นี่ของเขานับว่าสะอาดแล้ว
เขาเดินไปหยุดตรงโต๊ะโย้เย้ตัวหนึ่งที่มุมห้อง บนโต๊ะมีเครื่องมือรูปร่างประหลาดเจ็ดแปดชิ้นวางกระจัดกระจาย กับกระจกเหล็กขนาดเท่าฝ่ามืออีกหนึ่งบาน
ที่เรียกว่ากระจก จริง ๆ แล้วก็เป็นเพียงแผ่นโลหะที่ขัดจนเรียบ
ขอบขึ้นสนิมเขียว พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและจุดออกซิไดซ์ สะท้อนภาพได้พร่ามัวราวกับมีหมอกน้ำกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง
แถมของชิ้นนี้ยังเล็กเกินไป ถ้าถือตั้งขึ้นก็พอส่องได้ตั้งแต่หน้าผากถึงคาง แต่สองข้างกลับเห็นไม่ครบ อยากเห็นทั้งหน้าต้องเอียงคอหมุนไปมา
ซูโม่ยกมือใช้แขนเสื้อถูแรง ๆ จึงพอมองเห็นหน้าตาตัวเองได้
ใบหน้าเปรอะเปื้อน แต่ยังพอมองออกว่าโครงหน้าดี คิ้วสูงสันจมูกโด่งตรง แนวกรามคมชัด ถ้าอยู่ในโลกก่อนทะลุมิติ อย่างน้อยก็เป็นคนที่ทำให้ใคร ๆ ต้องเหลียวมองซ้ำ
“หน้าตาก็ดีไม่เบา มิน่าล่ะพี่สะใภ้ถึงได้หมายปอง”
ซูโม่วางแผ่นโลหะลง แล้วหันไปมองเครื่องมือชิ้นอื่น
มีตะขอเหล็กสองอันที่ดัดโค้งต่างองศากัน เครื่องมือวัดที่มีหน้าปัดบอกระดับหนึ่งชิ้น และของอีกหลายชิ้นที่เขาเรียกชื่อไม่ถูก ทั้งหมดขึ้นสนิมจับเขรอะ
จากความทรงจำกระจัดกระจาย ซูโม่พอเข้าใจว่า
เจ้าของร่างเดิมเป็นช่างฝึกหัดจริง ๆ
แต่ที่เรียกว่าช่างฝึกหัดนั้น แท้จริงก็เป็นแค่คนงานระดับล่างในสายการผลิต งานหลักคือเติมดินปืนลงในปลอกกระสุนที่เก็บกลับมาใหม่ งานไม่ได้ยากนัก แต่ก็ถือเป็นฝีมืออย่างหนึ่ง
ในเขตคนเร่ร่อน คนที่มีทักษะนี้มีน้อยจนนับนิ้วได้ นับว่าเก่งพอตัวแล้ว อย่างน้อยก็ดีกว่าคนส่วนใหญ่ที่ต้องใช้แรงงานหนักแลกแต้มเปลือกหอยทะเลไม่กี่แต้ม พอประทังไม่ให้อดตาย
เจ้าของร่างเดิมอาศัยฝีมือนี้ใช้ชีวิตได้สุขสบายไม่น้อย แวะไปห้องเล็ก ๆ ทุกสามวันห้าวัน เดือนหนึ่งไปได้เจ็ดแปดครั้ง เงินเก็บน้อยนิดที่มีเอาไปลงกับผู้หญิงจนหมด
พี่สะใภ้จ้าวพูดไม่ผิด เขาคนนี้ห้ามใจตัวเองไม่อยู่จริง ๆ
“ไม่รู้เหมือนกันว่าห้องเล็ก ๆ นั่นมันเป็นยังไงกันแน่”
ซูโม่อยากนึกย้อนดู แต่ความทรงจำของเขากระจัดกระจาย ส่วนความทรงจำเกี่ยวกับห้องเล็ก ๆ ก็ถูกเซ็นเซอร์ไว้
ให้ตายสิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนั้น
ถ้าหาแต้มเปลือกหอยทะเลไม่ได้ พรุ่งนี้คงถูกโยนลงทะเลให้ฉลามกินแน่
“ประกอบกระสุน ใช่แล้ว ฉันยังประกอบกระสุนระดับหนึ่งได้”
ซูโม่กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เจ้าของร่างเดิมมีวิชาติดตัวที่สืบทอดกันมา
คนมีฝีมือไม่อดตายง่าย ๆ ไม่ว่าจะไปที่ไหน
เมื่อนึกได้ดังนั้น ซูโม่ก็คุ้ยหาอยู่นานในลังไม้ผุใต้เตียง ในที่สุดก็คลำเจอถุงผ้าใบใต้กองเศษเหล็กขึ้นสนิม
ในถุงมีปลอกกระสุนสีเทาขาวอยู่กองหนึ่ง เป็นของเหลือจากครั้งก่อน ส่วนใหญ่ยังอยู่ในสภาพใช้ได้ แค่ปากปลอกบิดเบี้ยวไปบ้าง
ซูโม่วางปลอกกระสุนลงบนโต๊ะทีละอัน
พอดีมี 12 ปลอก
ถ้าเขาทำกระสุนสำเร็จได้สักสองนัดจากทั้งหมดนี้ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องถูกโยนให้ฉลามกินแล้ว
“ลองดูก่อนแล้วกัน!”
ซูโม่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
เขาไม่ได้รีบลงมือทันที แต่ทบทวนขั้นตอนในหัวให้ครบ ทั้งแรงที่ใช้ขยายปากปลอก ปริมาณดินปืนที่ต้องใส่...
แล้วอะไรอีกนะ?
ใช่แล้ว มุมกดหัวกระสุน
หลังตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีจุดไหนผิดพลาด เขาจึงยื่นมือหยิบปลอกกระสุนอันแรกขึ้นมา อาศัยแสงสลัวในห้องโดยสารมองดูด้านใน ซึ่งยังมีเศษดินปืนหลงเหลืออยู่
เขาหยิบแปรงเหล็กสอดเข้าไป หมุนวนทีละรอบ ค่อย ๆ ทำความสะอาดเศษผงด้านใน
ขั้นตอนนี้ง่ายมาก
แทบไม่ต้องใช้ทักษะอะไรเลย
ต่อไปคือการขยายปากปลอก
ซูโม่หมุนเครื่องมือขยายปากปลอกเข้าไปในขอบปลอกกระสุน แล้วค่อย ๆ เพิ่มแรง รู้สึกได้ว่าทองเหลืองค่อย ๆ แผ่ออกภายใต้แรงกดของเครื่องมือ ขอบม้วนบาง ๆ พลิกออกมาอย่างสม่ำเสมอ
เมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมบางครั้งออกแรงมากเกินไปจนปากปลอกปริแตก ซูโม่จึงระวังเป็นพิเศษ พอถึงจุดวิกฤตก็หยุดทันที
พอขยายปากปลอกเสร็จ ก็เริ่มบรรจุดินปืน
เขาเปิดห่อดินปืนที่เหลืออยู่เพียงครึ่งห่อ ใช้นิ้วขยี้ดู ดินปืนชื้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ถึงกับใช้ไม่ได้
เขาค่อย ๆ เทดินปืนลงบนหน้าปัดเครื่องมือวัด ตามปริมาณมาตรฐานในความทรงจำ หนึ่งกรัมพอดีไม่ขาดไม่เกิน จากนั้นก็เทผ่านกรวยลงไปในปลอกกระสุน
ขั้นตอนสุดท้ายคือกดหัวกระสุน
เขาจัดหัวกระสุนที่แต่งเรียบร้อยแล้วให้ตรงกับปากปลอก ใช้เหล็กส่งกระสุนเคาะเบา ๆ หัวกระสุนค่อย ๆ จมลงไปในปลอก
ทุกขั้นตอนผ่านไปอย่างราบรื่น
ราบรื่นจนแทบไม่อยากเชื่อ
“สำเร็จแล้วเหรอ?”
ซูโม่จ้องกระสุนในมือ นิ่งค้างไปสองวินาที
เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก
พูดตามตรง แม้เจ้าของร่างเดิมจะชำนาญการประกอบกระสุน แต่อัตราของเสียก็เกือบสามในสิบ บ่อยครั้งต้องทำจนเหงื่อท่วมทั้งหัว
เจ้าของร่างเดิมไม่เคยทำได้รวดเดียวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างวันนี้มาก่อน
ซูโม่คำนวณเวลา การประกอบกระสุนครั้งนี้ใช้เวลาราว 15 นาที เร็วกว่าเจ้าของร่างเดิมถึงสี่เท่า
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว
“หรือฉันจะเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในหมื่นคน?”
ซูโม่ยังไม่ทันได้ดีใจ
เสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัว
จากนั้นหน้าจอแผงข้อมูลก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า
【ชื่อ: ซูโม่】
【สถานะ: ปกติ】
【พรสวรรค์: มุ่งมั่นจนถึงที่สุด】: เมื่อคุณจดจ่อกับการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง โอกาสสำเร็จของการกระทำนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตามเวลา จนกระทั่งสำเร็จอย่างแน่นอน
【ทักษะ】: ประกอบกระสุนระดับหนึ่ง (เริ่มต้น), ซ่อมบำรุงเครื่องจักร (เริ่มต้น), เที่ยวหญิง (ปรมาจารย์)
“เชี่ย พลังโกงมาแล้ว!”
ซูโม่ขยี้ตา แต่แผงข้อมูลก็ยังอยู่
เขายื่นมือไปโบกตรงหน้า นิ้วทะลุผ่านตัวอักษรเรืองแสงเหล่านั้น ไม่ได้สัมผัสอะไรเลย
เขาอ่านนิยายมาสองพันเรื่อง
ไม่คิดเลยว่าพอทะลุมิติแล้วจะได้เจอเรื่องดีแบบนี้ด้วย?
เขากวาดตามองข้อความบนแผงข้อมูลหนึ่งรอบ แล้วอดลูบคางไม่ได้ สีหน้าผิดหวังอยู่บ้าง
“ดูเหมือน...จะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนี่!”
มันเป็นแค่แผงข้อมูลแผ่นหนึ่ง
เพิ่มแต้มไม่ได้ แถมไม่มีภารกิจอะไรด้วย
ทำได้แค่ดูข้อมูลส่วนตัว
“ช่างเถอะ มีดีกว่าไม่มี!”
ซูโม่ปลอบใจตัวเองซ้ำ ๆ ในใจ
เขาหันกลับมาศึกษาแผงข้อมูลตรงหน้า ช่องทักษะถูกมองข้ามไป สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาจริง ๆ คือคำอธิบายพรสวรรค์นั้น
เมื่อคุณจดจ่อกับการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง โอกาสสำเร็จของการกระทำนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตามเวลา จนกระทั่งสำเร็จอย่างแน่นอน
ซูโม่ค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้า
มิน่าล่ะเขาถึงประกอบกระสุนสำเร็จ
ตอนนี้คิดดูแล้ว น่าจะเป็นเพราะพรสวรรค์นี่เอง
“หมายความว่าแค่ฉันมีสมาธิมากพอ ก็จะสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ?”
ซูโม่เลียริมฝีปาก
สายตาเลื่อนไปยังปลอกกระสุนที่เหลืออยู่บนโต๊ะ