ซูโม่พาอาหยวี๋เดินวนอยู่ในตลาดมืดกว่าครึ่งชั่วโมง ถามไถ่เรื่องข้าวของที่จำเป็นต้องซื้อจนทั่ว
ตู้เก็บวัสดุเหล็กหาซื้อยาก ตู้เหล็กแผ่นที่หลงเหลือจากโลกเก่าส่วนใหญ่ขึ้นสนิมจนแทบใช้การไม่ได้ บ้างบานพับประตูติดตาย บ้างชั้นวางบิดเบี้ยว
เขาเลือกอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะได้ตู้เตี้ยสภาพกลางเก่ากลางใหม่จากแผงขายเฟอร์นิเจอร์มือสอง เจ้าของแผงเรียกราคา 15 แต้มเปลือกหอยทะเล ซูโม่ต่อเหลือ 9 แต้ม เจ้าของแผงโบกมือให้เขาขนไปได้เลย
ส่วนโต๊ะทำงานสองตัวจัดการได้ง่ายกว่า
ข้างตลาดมืดมีร้านที่รับรื้อเรือเก่าโดยเฉพาะ แผงร้านกองแผ่นเหล็กกับเหล็กฉากขนาดต่าง ๆ ไว้เต็มไปหมด ซูโม่เลือกแผ่นเหล็กหนาสองแผ่นมาทำหน้าโต๊ะ แล้วซื้อท่อเหลี่ยมสี่ท่อนมาทำขา ทั้งยังซื้อสลักเกลียวกับแหวนรองมาให้ครบ จ่ายไป 12 แต้ม
ด้านเครื่องมือ เขาเลือกตะไบใหม่สองอัน เวอร์เนียร์คาลิปเปอร์หนึ่งอัน ชุดเหล็กส่งหนึ่งชุด แล้วซื้อแปรงลวดหลายขนาดมาเพิ่มอีกสองสามอัน ของทั้งหมดนี้รวมแล้วจ่ายไปอีก 18 แต้ม
เดินซื้อของรอบหนึ่ง ยอดเงินในกำไลข้อมือจากสองพันกว่าแต้มก็ลดเหลือพันเก้าร้อยกว่า
ซูโม่ไม่เสียดาย เงินที่ควรจ่ายก็ประหยัดไม่ได้
ทั้งสองหอบข้าวของพะรุงพะรังกลับโรงงานของหน่วยเก็บของเก่าที่ห้า อาหยวี๋วางของในมือลง เหนื่อยจนแทบหมดแรง ก่อนถามว่า
“หัวหน้าทีม ซื้อของพวกนี้มาทำอะไรเหรอ?”
ซูโม่เท้าเอว กวาดตามองคลังสินค้าที่ว่างโล่ง
“ปรับปรุงโรงงาน”
“ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องปรับปรุงด้วย?”
“เพราะถ้าอยากให้กิจการก้าวหน้า ก็ต้องทำให้เป็นระบบ”