“ไร้ซึ่งระดับบำเพ็ญ ไร้ซึ่งอิทธิฤทธิ์ ไร้ซึ่งหนทางยืดอายุขัย เพียงชั่วร้อยปีก็กลายเป็นเพียงเศษธุลี”
“และเผ่าเซียนคือเผ่าพันธุ์แรกที่ปกครองสรรพเผ่าทั่วจักรวาล”
“ดูเหมือนพวกเขาจะรู้จักการฝึกฝนมาตั้งแต่กำเนิด”
“พวกเขาไม่ต้องคลำหา ไม่ต้องลองผิดลองถูก การฝึกฝนเป็นเหมือนสัญชาตญาณที่ฝังลึกในกระดูก”
“ความแข็งแกร่งเหนือล้ำสรรพเผ่าทั่วจักรวาลที่ยังไม่รู้จักการฝึกฝน”
เสียงของเสินอู๋จี๋ดังก้องในห้องประชุม หนักแน่นราวกับกำลังเล่าขานตำนานมหากาพย์
“เผ่าเซียนปกครองมานานเท่าใด ข้าเองก็มิอาจรู้”
“นั่นเป็นคำเล่าขานเก่าแก่เหลือคณานาน เก่าแก่ถึงขั้นที่แม้แต่คัมภีร์ประจำตระกูลของพวกเราก็มีเพียงบันทึกสั้นๆ ไม่กี่คำ”
“แต่เจ้าคงรู้ดี เมื่อปกครองนานเข้าย่อมเกิดปัญหาบางประการ”
“ตามบันทึกในคัมภีร์ตระกูลเรา ปราชญ์รุ่นแรกๆ ของแต่ละเผ่าในเวลานั้นล้วนเข้าฝากตัวใต้ชายคาของเผ่าเซียน ร่ำเรียนเคล็ดวิชาของพวกเขา แถมยังนำมาต่อยอดแล้วส่งต่อคืนสู่เผ่าตนให้ได้เรียนรู้”
“ด้วยเหตุนี้ แต่ละเผ่าจึงค่อยๆ มีผู้ฝึกตนขึ้นมา”
“และเคล็ดใช้ร่างเป็นอาวุธ ก็คือปัญหาแรกสุดบนเส้นทางการฝึกฝนของทุกเผ่า”
เสินอู๋จี๋หยุดชะงักเล็กน้อย เหลือบมองหลิวตี้แวบหนึ่ง
หลิวตี้แสดงท่าทีสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง
ไม่น่าถึงเพียงนี้เลยนะ เจ้าก็เป็นมหาจักรพรรดิ หรือว่ายังคิดจะสลายระดับบำเพ็ญทั้งหมดแล้วเริ่มใหม่กัน?
“แต่ละเผ่าค้นพบว่า หลังจากบรรลุขั้นต้าฉิงขั้นสูงสุด เบื้องหน้ากลับไม่มีหนทางอีกต่อไป”
“ความแข็งแกร่งไม่อาจเพิ่มขึ้น ต่อให้ฝึกอย่างไรก็ไร้ผล”