ผู้นำคือจักรพรรดิ
สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาจับจ้องไปยังท้องฟ้าสีแดงเข้มเบื้องหน้า คิ้วขมวดแน่น
ข้างหลังเขามีคนสองคน
คนหนึ่งเป็นยายแก่ ผมขาวทั้งศีรษะ มือถือไม้เท้าหัวมังกร
นางเป็นมหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ขั้นกลาง หนึ่งในเสาหลักของเผ่ามนุษย์ มีชีวิตอยู่มาเกือบ 1,000,000 ปี
อีกคนเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนาตาโต สวมชุดศึกสีน้ำเงินเข้ม คาดดาบใหญ่ไว้ที่เอว
เขาก็เป็นมหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ บรรลุช้ากว่ายายแก่หลายแสนปี แต่พลังไม่ด้อยกว่า
ทั้งสามยืนอยู่ริมขอบแดนอสูร ไม่มีใครพูดอะไร
ท้องฟ้าเหนือแดนอสูรเป็นสีแดงเข้ม ตะวันอสูรแขวนอยู่บนผืนฟ้า แผ่แสงสีแดงหม่น
จักรพรรดิยื่นมือไปแตะเส้นแบ่งเขตแดนอสูร ผนังไร้รูปลักษณ์ยุบลงเล็กน้อย แล้วดีดกลับคืน
"จักรพรรดิ ข้ารู้สึกว่าพวกเราอาจไม่ทันการแล้ว"
ยายแก่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงชราภาพ แฝงความกังวล
"เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ต่อให้เป็นยัยมหาจักรพรรดิหนึ่งเคราะห์ขั้นกลางอย่างข้า โดนพวกเผ่าอสูรสับก็คงเละเป็นหมูสับแล้ว"
ชายวัยกลางคนก็เอ่ยบ้าง น้ำเสียงทุ้มต่ำ
"จริงอย่างที่ท่านว่า จักรพรรดิ
คนผู้นี้ช่างหุนหันเกินไป
กำลังของเผ่าอสูรตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะไปยั่วได้
พวกมหาจักรพรรดิเผ่าอสูร มีสักคนไหมที่รับมือง่าย?
พวกเราไปสามคน บวกกับสหายหลิวเต๋าที่ท่านพูดถึง ก็ยังไม่พอให้เขาเขี่ยฟันด้วยซ้ำ"