เมื่อทุกคนเดินออกมาจากหุบเขา ดวงจันทร์ก็ลอยขึ้นกลางฟ้าแล้ว
เสิ่นอวี้หรูเดินนำหน้า ฝีเท้าค่อนข้างโซเซ
นางหันกลับไปมองหุบเขานั้น สัตว์ประหลาดที่ยึดครองอยู่หลายวันหลายคืน เสียงคำรามที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวัง ใบหน้าของเพื่อนร่วมทางที่ตายไป
ทั้งหมดหายไปแล้ว
หายไปเช่นนี้เอง
นางสูดลมหายใจลึก น้ำตาก็ไหลลงมาทันใด
"รอดแล้ว... เรารอดออกมาได้แล้ว..."
หวังเจี้ยนกั๋วกอดถุงฟอสซิลไว้ หมอบลงกับพื้น หัวไหล่สั่นระริก
นักธรณีวิทยาวัยห้าสิบกว่าปีผู้นี้ ตอนนี้ร้องไห้เหมือนเด็ก
หลี่เถี่ยจวินยืนอยู่ข้าง ๆ อยากเอ่ยปากพูดอะไร สุดท้ายเพียงตาขอบแดง ก่อนตบไหล่หวังเจี้ยนกั๋วแรง ๆ
เสี่ยวหลินคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง โขกศีรษะให้ดวงจันทร์สามครั้ง ปากพึมพำ ไม่รู้ขอบคุณผู้ใด
โจวเจิ้งชิงพิงก้อนหิน เงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี
ดวงตาของเขาแดงก่ำเช่นกัน แต่มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้ม
รอดแล้ว
ดีจริง ๆ
"พอได้แล้ว ๆ หยุดร้องได้แล้ว"
โจวหมิงเดินเข้ามา ยื่นน้ำให้พวกเขาหนึ่งขวด
"ดื่มน้ำหน่อย พักสักครู่"
เสิ่นอวี้หรูรับน้ำ มองหน้าเขา
ใต้แสงจันทร์ เด็กหนุ่มใส่แว่นคนนี้ดูอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ ใบหน้ายังมีความเป็นเด็กอยู่บ้าง
ด้านหลังเขา เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังนั่งยองเล่นโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ ส่วนเด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่า "หัวหน้า" นั้นยืนอยู่ไม่ไกล มองไปทางหุบเขา ไม่รู้คิดอะไรอยู่