หลินหว่านเอ๋อร์มองมาที่เขา แววตาเย็นชาเล็กน้อย "หมายความว่าไง"
"ก็ไม่ได้หมายความว่าไงนี่"
จางเหว่ยยักไหล่
"ฉันแค่คิดว่า เหมืองศิลาวิญญาณนี้หลิวตี้เป็นคนเจอ ใช่ไหมล่ะ"
เขาชี้ไปที่หลิวตี้ โจวหมิง และฟ่างหย่วน
"ตามกฎของโลกบำเพ็ญเซียน ใครเจอก็ของคนนั้น"
คิ้วของหลินหว่านเอ๋อร์ขมวดลึกกว่าเดิม "นี่ไม่ใช่โลกบำเพ็ญเซียน นี่คือหัวเซี่ย"
"ใช่แล้ว หัวเซี่ย"
จางเหว่ยพยักหน้า
"กฎของหัวเซี่ยคืออะไร ใครเจอได้ของคนนั้นรึ ฉันจำได้ว่ามันเหมือนว่าคือ ทรัพยากรทุกอย่างเป็นของรัฐ"
เขาหยุดนิดหนึ่ง มองหลินหว่านเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้ม
"งั้นตามกฎหัวเซี่ย เหมืองนี้ก็ควรส่งให้รัฐ ตามกฎโลกบำเพ็ญเซียน เหมืองนี้ควรเป็นของหลิวตี้พวกเขา ว่าไงล่ะ ควรใช้กฎไหนกันแน่"
หลินหว่านเอ๋อร์ถูกเขาพูดจนอึ้งไปชั่วขณะ
ข้างๆ มีคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน
"ก็มีเหตุผลนะ..."
"งั้นสรุปเป็นของใคร"
"ให้รัฐสิ ยังไงพวกเราก็อยู่ในหัวเซี่ย..."
"ให้รัฐอะไร พวกเราไม่ใช่คนธรรมดานะ"
"แต่ที่หลินหว่านเอ๋อร์พูดก็มีเหตุผล..."
หลิวตี้ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูทุกอย่างเงียบๆ
แววตาของเขากวาดผ่านทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์
จางเหว่ย ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง แววตาเป็นประกาย
เขาสนใจเหมืองนี้จริงๆ หรือ แค่จะขัดขาหลินหว่านเอ๋อร์
หลี่น่า ยืนอยู่ริมกลุ่มคน สีหน้าสงบ ดูไม่ออกว่าคิดอะไร
สายตาที่เธอทอดไปยังหุบเขาเป็นครั้งคราว เผยให้เห็นความคิดในใจ