แต่มันหัวใหญ่เกินไป เข้าไม่ได้
มันลองอยู่สองสามครั้ง หัวติดอยู่ที่ปากถ้ำ เข้าไม่ได้
แล้วมันก็เริ่มพุ่งชน
“ตูม! ตูม! ตูม!”
ทุกครั้งที่มันชน ถ้ำก็สั่นสะเทือน
รอยร้าวบนผนังหินใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เศษหินร่วงหล่นไม่ขาดสาย
เสิ่นอวี้หรูกุมหัว ขดตัวอยู่ที่ก้นถ้ำสุด สั่นเทาทั้งตัว
เสี่ยวหลินทนไม่ไหวในที่สุด หลุดเสียงกรี๊ดออกมา
“หุบปาก!” หลี่เถี่ยจวินตะคอก แล้วเล็งกระบอกปืนไปที่ปากถ้ำ
แต่เขารู้ ว่าไร้ประโยชน์
กระสุนยิงไม่ตายเจ้าสิ่งนี้
พวกเขาต่างเห็นมาแล้ว
“จบกัน...”
“จบกันหมดแล้ว...”
หวังเจี้ยนกั๋วพึมพำ
โจวเจิ้งชิงหลับตาลง
เขานึกถึงชีวิตของตน นึกถึงเกียรติยศทั้งหลาย นึกถึงลูกศิษย์ นึกถึงบทความที่ยังเขียนไม่ทันเสร็จ
สิ่งสุดท้ายที่ผุดขึ้น คือฟอสซิลพวกนั้น
มนุษย์เมื่อสิบล้านปีก่อน
ถ้าได้เห็นอีกสักครั้งก็ดีสิ
เขาถอนหายใจ รอความตายมาเยือน
“ตูม!”
พุ่งชนอีกครั้ง
รอยร้าวบนผนังหินแตกออกเต็มที่ ถ้ำทั้งถ้ำง่อนแง่นแทบถล่ม
แล้ว
ก็เงียบลงทันใด
เสียงพุ่งชนนั่น หายไป
เสียงคำราม ก็หายไป
เสิ่นอวี้หรูลืมตาขึ้น มองไปที่ปากถ้ำอย่างงุนงง
ข้างนอกมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย
แต่เสียงพวกนั้น หายไปจริงๆ
“พวกมัน...ไปแล้วเหรอ?” หล่อนถามเสียงเบา
ไม่มีใครตอบ
ทุกคนกลั้นหายใจ เงี่ยหูฟัง
เงียบ
เงียบราวกับความตาย
แล้ว
ก็มีเสียงดังมา
“ท่านหัวหน้า สุดยอด! สะบัดมือทีเดียวก็สาบสูญสิ้นซาก!”
อีกเสียงหนึ่ง: “นี่มันไอ้อสูรฝึกปราณขั้นฝึกชี่ ให้ดีหน่อยได้ไหม?”