ในขณะนั้นเอง แสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งมาจากขอบฟ้า หยุดลงตรงหน้าหลิวตี้
คือหลินหว่านเอ๋อร์
สายตาของนางจับจ้องไปที่หลุมขนาดใหญ่ ก่อนจะหันมามองหลิวตี้
"เกิดอะไรขึ้น?" นางถาม
"ฆ่าอะไรบางอย่างไป" หลิวตี้ตอบ
หลินหว่านเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง "คือคนที่ปลอมเป็นเจ้าเมื่อกลางวันน่ะหรือ?"
หลิวตี้เงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง
เขาไม่ค่อยแสดงสีหน้าประหลาดใจต่อหน้าผู้อื่น แต่ครั้งนี้คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย
"อืม? เจ้ารู้หรือ?"
หลินหว่านเอ๋อร์กระโดดลงจากกระบี่ เดินมาที่ริมหลุม มองดูรอยแตกของหินและรอยไหม้ดำ
"ตอนกลางวัน ตอนที่กลับจากแอมะซอน ข้าก็รู้สึกผิดปกติ"
"เจ้า—โอ้ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่เจ้า ข้าดูออก"
หลิวตี้มองนาง
"เจ้าไม่ได้ทำตามกฎขนาดนั้น"
"พยักหน้าและปรบมือให้ผู้นำ—นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะทำ"
หลิวตี้ไม่ได้พูดอะไร
"คงเป็นผู้บำเพ็ญมารจากเมี่ยนซีคนนั้น"
หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวต่อ
"หรือไม่ก็ฆาตกรที่ฆ่าคนในซูเปอร์มาร์เก็ตวันนั้น ไม่คิดว่าถูกเจ้าฆ่าเสียแล้ว"
"แต่ก็สมควรตาย ดูท่าเขาคงตามเจ้ามานานแล้ว วันนี้ยังกล้าปลอมเป็นเจ้าอีก"
หลิวตี้มองนาง จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากหัวเราะ
นางแต่งเรื่องขึ้นมาทั้งชุด ทุกรายละเอียดนางร้อยเรียงเองจนครบ
ผู้บำเพ็ญมารจากเมี่ยนซี ฆาตกรในซูเปอร์มาร์เก็ต แฝงตัวติดตาม ปลอมตัว—ตรรกะรัดกุม มีเหตุมีผล
เขาไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น
เขาล้วงกระจกบานนั้นออกมาจากอก โยนให้หลินหว่านเอ๋อร์โดยตรง