หลิวตี้ยืนอยู่ในทางเดิน มองดูแม่ลูกคู่นั้น
ผู้ชายยังคงพึมพำอะไรทำนองว่า “ญาติในกองทัพ” “จะแจ้งตำรวจจับเธอ” น้ำเสียงยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ
ป้าแก่หดตัวอยู่หลังประตู สายตาหลบเลื่อน เหลือบมองเข้าไปในห้องเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังตรวจดูว่าของถูกซ่อนไว้ดีหรือยัง
พ่อแม่ของหลิวตี้กลับมาจากเดินเล่น ประตูลิฟต์เปิดออกก็ได้ยินเสียงเอะอะในทางเดิน
หลี่ซิ่วเฟินเห็นลูกชายยืนอยู่หน้าประตูเพื่อนบ้าน
สองแม่ลูกฝั่งตรงข้ามหน้าแดงคอแข็ง ใจของนางก็กระตุกวูบ รีบเดินเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
หลิวเจี้ยนกั๋วก็เดินตามมา มองลูกชาย แล้วมองเพื่อนบ้าน คิ้วขมวด
“พวกเขาเอาพัสดุของผมไป” หลิวตี้พูด น้ำเสียงเรียบเฉย
หลี่ซิ่วเฟินชะงัก มองป้าแก่คนนั้น
“พี่จาง หยิบผิดหรือเปล่าคะ ลูกชายฉันบอกว่ามีพัสดุวางไว้หน้าประตูแล้วหายไป”
สีหน้าป้าแก่เปลี่ยนไป น้ำเสียงแหลมขึ้นมาทันที
“ใครเอาพัสดุของแก ได้เห็นรึเปล่า แกไปหาว่าคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง”
หลิวเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว
“พี่จาง เป็นเพื่อนบ้านกันนะ ถ้าหยิบผิดจริงก็เอามาคืนก็พอ ไม่ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่”
“ใครทำเป็นเรื่องใหญ่”
ผู้ชายคนนั้นเบียดออกมาจากหลังประตู น้ำเสียงยิ่งดังกว่าหลิวเจี้ยนกั๋วอีก
“บ้านพวกแกนั่นแหละที่หาเรื่อง พัสดุพัง ๆ ใบเดีย มากล่าวหาให้พวกเราขโมยของ พวกแกหมายความว่าไง”
เสียงของเขาดังก้องในทางเดิน หลายครัวเรือนข้างเคียงได้ยินเสียงเอะอะ ต่างพากันเปิดประตูชะโงกหน้าออกมา