หลิวตี้ตัวปลอมไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังวิ่งหนีทันที
ร่างของมันทะยานสู่ฟ้า ความเร็วสูงจนน่าตกใจ
ผู้คนที่เข้าแถวรอทดสอบต่างเงยหน้ามอง
"ดูเร็ว! มีเซียนบินอีกแล้ว!"
"บินเร็วจัง เร็วกว่าพวกที่มาเมื่อวานอีก!"
"เมื่อไหร่ข้าจะบินบนฟ้าแบบนั้นได้บ้างนะ..."
"เลิกฝันเถอะ ผ่านด่านแรกก่อนแล้วค่อยพูด"
ชายหนุ่มคนหนึ่งแหงนหน้ามองดวงตาฉายแววอิจฉา
เขาเข้าแถวรอทั้งวันกว่าจะถึงคิวทดสอบ บันไดหมื่นขั้นไต่ไปสิบกว่าชั่วโมง ขาลากจนหมดแรง สิบขั้นสุดท้ายต้องคลานขึ้นไป
แต่เขาก็ผ่าน
ศิลาวิญญาณระดับล่างสิบก้อน กับวิชาขั้นฝึกปราณหนึ่งเล่ม เขาเก็บไว้ในอก เหมือนเก็บโลกทั้งใบ
ตอนนี้เห็นแสงสว่างบนฟ้า เขากำหมัดแน่น บอกตัวเองในใจ
สักวันหนึ่ง เขาจะบินแบบนั้นให้ได้
สิ่งที่เขาไม่รู้คือ "เซียน" ที่บินเร็วกว่าใครบนฟ้านั่น กำลังหน้าซีดเผือด
"หลิวตี้" กำลังวิ่งสุดชีวิต
ความเร็วมันสูงถึงขีดสุด
แต่มันรู้ดี ว่าหนีไม่พ้น
คนข้างหลังที่ตามมาไม่เร่งรีบ กำลังต้อนมันเล่น
"สารเลว!"
หลิวตี้ตัวปลอมด่าในใจ
มันมีชีวิตมานานจนจำไม่ได้ เจอผู้แข็งแกร่งมานับไม่ถ้วน ไม่เคยเจอคนแบบนี้
ขั้นข้ามเคราะห์คนหนึ่ง รู้แจ้งในเต๋า แถมยังต่อยทะลวงพื้นที่กฎของ "เถ้าธุลี" ได้ด้วยหมัดเดียว
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเป็นไปได้!
ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
แต่มันไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้ เพราะหลิวตี้เริ่มหมดความอดทนแล้ว
หลิวตี้ตามหลังมัน เห็นว่าได้เวลาแล้ว
เขายกมือขึ้น ต่อยออกไปหนึ่งหมัด
หมัดนี้ไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด แทบไม่ได้ใช้แรงเลย เป็นเพียงหมัดตามอำเภอใจ
"ตูม!"
ร่างของ "หลิวตี้" ร่วงจากฟากฟ้า ลากโค้งพาราโบลา พุ่งไปยังเขตภูเขาห่างไกล