สมองของหลินหว่านเอ๋อร์แทบจะระเบิด คิดวนเวียนอยู่กับประโยคที่หลิวตี้พูด
“ขอให้ธิดาฟ้าผู้เลอเลิศแห่งตระกูลหลินของเจ้า มาอยู่ข้างกายข้าเป็นแค่…สาวใช้”
สาวใช้
ปฏิกิริยาแรกของนางคือคิดว่าฟังผิด แน่นอนว่าต้องฟังผิด
อะไรที่ว่า “ให้ธิดาฟ้าผู้เลอเลิศแห่งตระกูลหลินไปเป็นสาวใช้ให้หลิวตี้”?
ธิดาฟ้าผู้เลอเลิศของตระกูลหลินรุ่นนี้ ก็ไม่ใช่นางหรอกหรือ?
ให้นางไปเป็นสาวใช้ให้หลิวตี้?
นางหลินหว่านเอ๋อร์ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน กึ่งขั้นฮว่าฝาน—ไม่ใช่สิ ตอนนี้ขั้นฮว่าฝานแล้ว
500 ปีบรรลุขั้นฮว่าฝาน ปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยมีมาก่อนในโลกบำเพ็ญเซียน
ให้นางไปเป็นสาวใช้ให้คนที่ขั้นจินตันขั้นต้น?
นี่มันตลกยิ่งกว่าเรื่องตลกเสียอีก
แต่นางกลับหัวเราะไม่ออก
นางเริ่มวิเคราะห์
หนึ่ง หลิวตี้ปิดบังระดับพลัง ข้อนี้นางแน่ใจแล้ว
ขั้นจินตันขั้นต้นไม่มีทางพบความผิดปกติในร่างนาง ไม่มีทางดึงสิ่งที่เรียกว่าพลังจิตหยั่งรู้จากกลางหลังของนาง โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเลย
ขั้นจินตันขั้นต้นทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ ขั้นฮว่าฝานเองก็อาจทำไม่ได้
สอง สิ่งที่หลิวตี้พูดน่าจะเป็นเรื่องจริง
ตอนที่เขาหยิบป้ายคำสั่งตระกูลหลินออกมาก่อนหน้านี้ นางคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ
แต่ตอนนี้ลองคิดดู คนขั้นจินตันขั้นต้น มีสิทธิ์อะไรให้ตระกูลหลินยอมมอบป้ายเจ้าบ้านให้?
เดิมทีนางยังคิดว่าหลิวตี้เก็บได้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นบรรพชนตระกูลหลินให้มาจริง ๆ
คงเป็นเพราะบรรพชนตระกูลหลินเห็นว่า ป้ายคำสั่งนี้ควรค่าแก่การให้