หลิวตี้พูดพลางยิ้ม น้ำเสียงแฝงอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเจ้าอยู่แล้วนี่”
“ดูเจ้าสิ บอกความลับให้ข้ามากมายขนาดนี้ จะให้ข้าตอบแทนเจ้ายังไงดีเล่า”
“จางเวย” วางใจขึ้น
แม้ปฏิกิริยาของหลิวตี้จะทำให้มันไม่สบายใจ แต่เขาบอกแล้วว่าจะไม่ฆ่ามัน
ตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ยังมีโอกาส
มันรอได้ รอให้กองทัพใหญ่มา รอให้ราชานักบงการมา
เมื่อถึงเวลานั้น ลูกผู้ชายย่อมแก้แค้น แม้อีกสิบปีก็ไม่สาย
วินาทีถัดมา มันรู้สึกได้ว่าร่างของตัวเองเบาลง
ไม่ถูกต้อง
มันก้มลงมอง เห็นมือของหลิวตี้ยังคงบีบคอ “จางเวย” อยู่ แต่ร่างของ “จางเวย” กลับแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
ส่วนตัวมัน กำลังถูกดึงออกจากร่างนั้นทีละน้อย
ตั้งแต่เมื่อไหร่
หลิวตี้ลงมือตั้งแต่เมื่อไหร่
มันไม่ทันได้สังเกตเลยสักนิด
ร่างที่แท้จริงของมันถูกปราณมารสีดำระลอกหนึ่งพันรัดไว้ ค่อย ๆ ถูกดึงออกจากร่างของจางเวย
กระบวนการนั้นเชื่องช้า ช้าจนมันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดทุกชั่วขณะที่วิญญาณถูกลอกออก
มันอยากดิ้นรน อยากขัดขืน อยากกรีดร้อง แต่มันทำอะไรไม่ได้เลย
ปราณมารระลอกนั้นพันรัดมันไว้ แล้วลากมันออกจากเปลือกที่อาศัย
แล้วมันก็เห็น
มันเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตน
สิ่งเหนียวเหนอะหนะสีขาวเทาก้อนหนึ่ง ไม่มีรูปร่างแน่นอน เต็มไปด้วยหนวดละเอียดและปุ่มดูด
อัปลักษณ์อย่างยิ่ง
ไม่เหมือนมนุษย์
ไม่ใช่สิ ตั้งแต่แรกมันก็ไม่ใช่มนุษย์