อสูรเก้าหัวหมอบอยู่ไม่ไกล แอบมองเกมลูกบอลที่แสนทารุณกลางสนาม
อสูรเก้าหัวมองภาพนั้น ในใจเย็นเยียบเป็นระลอก
เผ่ามนุษย์ โหดร้ายเกินไปแล้ว!
ฉลามคลั่งปกติเป็นคนเงียบขรึมในเผ่าอสูร ไม่ชอบพูดจา
ไม่ชอบสังสรรค์ ชอบอยู่ตามลำพัง
ไม่สนิทกับใคร
แต่ก็ไม่ได้เลวร้าย อย่างน้อยก็ไม่เคยหาเรื่องมัน
ตอนนี้ถูกเตะจนสภาพเป็นเช่นนี้ ช่างน่าสงสารนัก
มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉลามคลั่งทำผิดอะไร ถึงต้องถูกทรมานเช่นนี้
ช่างเถอะ เพื่อนร่วมทางตาย ดีกว่าข้าต้องพลอยตายด้วย
มันไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากขอความเมตตา ได้แต่ไว้อาลัยให้ฉลามคลั่งอยู่ในใจ
ไว้อาลัยสามวิ แล้วก็หลับตาลง
แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
“ท่านพี่ทั้งหลาย ปล่อยข้าไปเถิด!”
……
ฟ่างหย่วนและโจวหมิงหยุดเท้า
ทั้งสองยืนอยู่กลางอากาศ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
พวกเขาตื่นเต้นอย่างยิ่ง
พลังในกายพลุ่งพล่าน กระแทกไปมา ไร้ที่ปลดปล่อย
หลังจากเตะมานาน ก็ได้ระบายพลังออกไปไม่น้อย
“หนีสิ เจ้าหน่ะหนีไม่ใช่เร็วหรอกรึ?”
ฟ่างหย่วนพูดขึ้น
“อีกสักครั้งเถิด เมื่อครู่ยังเตะไม่หนำใจ”
“ใช่แล้ว ขนาดท่านพี่พูดยังไม่ทันจบ เจ้ากล้าวิ่งหนี?”
“หนีสิ! มาแข่งกันว่าใครเร็วกว่ากัน!”
“ท่านพี่ เจ้าสัตว์ตัวนี้มันไม่รู้จักดี ดูท่าคงต้องอบรมสักสองสามที!”
ฉลามคลั่งขดตัวกลมอยู่ในลูกบอล หางตามองไปที่หลิวตี้
เขาเป็นมหาจักรพรรดินี่!
มหาจักรพรรดิเคยถูกเหยียดหยามเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
นับตั้งแต่ตื่นขึ้นจากผนึก เขาก็รู้ว่าตัวเองแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่น
เขาคือเผ่านักบงการ คือฝันร้ายของทุกเผ่าพันธุ์
เพียงแค่ให้เวลาเขามากพอ เขาสามารถกลายเป็นสิ่งมีชีวิตใดก็ได้