ดาวน้ำเงิน
เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนจากไปได้ครึ่งเดือนแล้ว
ครึ่งเดือนก่อนพวกเขาถูกวังวนบนภูเขาไฟฟูจิดูดเข้าไป
ครึ่งเดือนมานี้ ไม่มีข่าวคราวใด ๆ
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปที่ไหน
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะกลับมาได้ไหม
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไร
ข่าวลือแพร่สะพัดราวกับวัชพืช ลามจากเมืองหนึ่งไปสู่อีกเมืองหนึ่ง
จากปากคนหนึ่งสู่หูอีกคนหนึ่ง ยิ่งแพร่ก็ยิ่งเหลือเชื่อ
ยิ่งแพร่ก็ยิ่งทำให้คนใจคอไม่ดี
นานาชาติเริ่มกระสับกระส่าย ความขัดแย้งบนโลกออนไลน์ปะทุไม่หยุด
เบื้องหลังการกระทำลับ ๆ ล่อ ๆ ก็มากขึ้นเรื่อย ๆ
ที่ยุ่งยากกว่านั้นคือศิลาวิญญาณ
ศิลาวิญญาณนับแสนล้านที่หลิวตี้ทิ้งไว้ กองอยู่ในคลังแสงของทหาร
แสนล้าน
ตัวเลขนี้มากมายจนไม่มีใครกล้าแตะต้องมันง่าย ๆ
แต่มันก็มากมายจนทุกคนต่างหมายตาอยู่
เวลานี้ ห้องประชุมวุ่นวายราวกับน้ำเดือดในหม้อ
โต๊ะยาวมีคนนั่งเต็มสองข้าง ทั้งทหารและฝ่ายการเมือง
ผู้รับผิดชอบแต่ละกระทรวง และชายชราผมหงอกอีกสองสามคน
ตรงหน้าแต่ละคนมีเอกสารกองพะเนิน
ตัวเลขและข้อกำหนดแน่นขนัดเบียดเสียดเต็มหน้ากระดาษ
บ้างยืน บ้างนั่ง บ้างทุบโต๊ะ บ้างปาเอกสาร
เสียงดังแข่งกันดัง ไม่มีใครยอมถอย
"ต้องดำเนินการตามแผนเดิม คนละหนึ่งก้อนต่อเดือน"
"นี่คือสิ่งที่หลิวตี้ให้สัญญาต่อหน้าประชาชนทั้งชาติ! เราจะเสื่อมศรัทธาต่อประชาชนไม่ได้!"
ชายวัยกลางคนในชุดทหารทุบโต๊ะพูด
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ
"เวลานี้ก็เวลานั้น!"
"ผู้บำเพ็ญเซียนไม่อยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะกลับมาได้อีกไหม?"
"แจกศิลาวิญญาณหมดแล้ว ต่อไปจะเอายังไง?"
"หากพวกเขากลับมาไม่ได้ ศิลาวิญญาณพวกนี้ก็คือมรดกชิ้นสุดท้าย!"