ไม่นาน กำแพงกั้นของทวีปอสูรก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า
บนพื้นผิวของกำแพงมีลวดลายสีทองหม่นไหลวนอย่างเชื่องช้า
นั่นคือผนึกต้องห้ามที่จักรพรรดิอสูรวางไว้ด้วยมือตนเอง บวกกับข้อห้ามที่บรรพบุรุษเผ่าอสูรทิ้งไว้ซ้อนทับกันขึ้นมา
จิ่วโถวและหลิวตี้ยืนอยู่หน้ากำแพง
จิ่วโถวเอ่ยปาก
"เจ้าหมอนั่นเปิดผนึกต้องห้ามของจักรพรรดิอสูรออกหมดเลย กลัวตายขนาดนั้นเชียวหรือ"
จากนั้นมันก็คายป้ายคำสั่งสีทองหม่นออกมาจากปาก
มันกดป้ายคำสั่งลงบนกำแพง
แสงสีทองหม่นพวยพุ่งออกจากป้ายคำสั่ง
แผ่ขยายไปตามลวดลายบนกำแพง
ผนึกต้องห้ามแตกออกเป็นช่อง
จิ่วโถวเบี่ยงตัวหลีกทาง หัวทั้งเก้าห้อยต่ำลงพร้อมกัน
"ท่านอาวุโส เชิญ"
หลิวตี้ก้าวเท้าเดินเข้าไป
จิ่วโถวตามไปข้างหลัง ผนึกต้องห้ามค่อย ๆ ปิดลงด้านหลัง
ทวีปอสูรมีอาณาเขตกว้างใหญ่ ภูเขาและแม่น้ำทอดตัวคดเคี้ยว
มีอสูรกายสองสามตัวบินผ่านมาจากที่ไกล พอเห็นจิ่วโถวก็เลี่ยงอ้อมไปแต่ไกล
จิตหยั่งรู้ของหลิวตี้แผ่ขยาย กวาดผ่านไปครั้งหนึ่ง
กลิ่นอายของทวีปอสูรอ่อนแอกว่าที่เขาคิดไว้มาก ไม่มีกลิ่นอายระดับมหาจักรพรรดิเลยสักคน
ยังมีจักรพรรดิเทียมอีกไม่กี่คน แต่ล้วนอยู่ในส่วนลึกของอาณาเขตตนเอง
ขั้นข้ามเคราะห์กลับมีไม่น้อย ราว ๆ หลายร้อยคน
แต่ส่วนใหญ่กลิ่นอายไม่มั่นคง บางส่วนยังคงหลับใหลอยู่
"มหาจักรพรรดิของเผ่าอสูรพวกเจ้า หมดแล้วหรือ"
ร่างของจิ่วโถวแข็งทื่อ
เจ้าถามข้าหรือ
เผ่าอสูรของเรามีมหาจักรพรรดิเพียงหกคน ถูกเจ้าจับไปห้าคน ขู่จนหนีไปคนหนึ่ง