“ดูสิ ใช่ไอ้นี่รึเปล่า”
หลิวตี้รับมา เปิดออก
ข้างในเป็นหินสีฟ้าอ่อนนับร้อยก้อน เปล่งแสงวิญญาณจาง ๆ
ศิลาวิญญาณระดับล่าง คุณภาพธรรมดา แต่ก็คือชุดที่ทหารเพิ่งขุดขึ้นมาใหม่นั่นแหละ
บนถุงผ้ายังมีแถบปิดผนึก เขียนว่า “วัตถุพิเศษ ผู้รับลงนามด้วยตนเอง”
ในทางเดินเงียบไปชั่วขณะ แล้วก็มีคนพูดเบา ๆ ว่า “ของเขาจริง ๆ ด้วย…”
หน้าของป้าขาวซีด
หน้าของผู้ชายก็ซีดเช่นกัน
เขามองศิลาวิญญาณพวกนั้น อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“นี่ของที่บ้านเราซื้อเอง!”
จู่ ๆ ป้าก็ร้องโหยหวนขึ้นมา
“นั่นของบำรุงที่ลูกชายซื้อให้แม่! พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาฉกไป!”
“ของบำรุงมีหน้าตาแบบนี้?”
พี่ชายเสื้อกล้ามหัวเราะ
“ป้าจาง ของบำรุงป้านี่แปลกดีนะ”
มีคนหัวเราะตาม
หน้าป้าเปลี่ยนจากซีดเป็นแดง จากแดงเป็นม่วง
ป้าอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก สุดท้ายก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง ตบต้นขาร้องโหยหวน
“แกล้งกันนี่!”
“พวกแกหมู่หนึ่งรังแกยายแก่คนเดียว!”
“จะอยู่กันยังไงวะเนี่ย!”
ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
ตำรวจเครื่องแบบสองคนเดินออกมา
“ใครแจ้งความ?” ตำรวจอายุมากกว่าเล็กน้อยถาม
“ผมเอง!”
ผู้ชายคนนั้นทำเหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายได้ พุ่งเข้าไปชี้หน้าหลิวตี้กับพี่ชายเสื้อกล้าม
“ท่านตำรวจครับ พวกเขาบุกรุกเคหสถาน! ฉกของที่บ้านผม! ไปจับพวกมันเร็วเข้า!”